Λοιπόν, για όσους τύχει να το διαβάσουν αυτό και θέλουν να βοηθήσουν, αναφέρω τα ακόλουθα:
Κυριακή πρωί, πήρα το καλάμι βόλτα (για ψάρεμα πηγαίναμε, αλλά τέλοσπαντων) αφήνοντας τα μικρά σπίτι (την "αντένα" μου, και ένα μικρό με μηχανάκι που έχω για κοντινά ultra-light-casting).
Είχα προμηθευτεί δύο φελλούς "αγγλικού τύπου" και τίποτε άλλο, μιας και η τσάντα που κουβαλώ μαζί μου είχε τα υπόλοιπα χρειαζούμενα, εκτός απο αυτές τις περιβόητες ειδικές στριφτοπαραμάνες που μπαίνει ο φελλός, και τις οποίες δε βρήκα στο μαγαζί που ψωνίζω συνήθως.
Τα δεδομένα είχαν ώς εξής:
Μηχανάκι-δε-θυμάμαι-μάρκα, μιας και το έχω καιρό, αλλά αρκετά μικρό ώστε να ζυγίζει υποφερτά στο καλάμι, και ταχύτα πέντε προς ένα. Τέλοσπαντων, έκανε τη δουλειά του νομίζω. Μάνα 20άρα, και παράμαλλο 50-60 cm 18άρα. Στόπερ με την ίδια πετονιά του παράμαλλού: Πέρναγε απο μεσα ο φελλός. Προσθήκη λαστιχένιου στόπτε: Μια απο τα ίδια. Στο τέλος βαρέθηκε, και ρύθμισα την αρματωσιά να ψαρεύει σε βάθος 3 μέτρων, αφού έχωσα ένα βαριδάκι μεταξύ φελλού και στόπερ... Πάει κι αυτό.
Αγκίστρι 10αράκι παπαγαλέ (αυτά είχα), και φελλό (αυτός με τη μεγάλη..τρύπα) τύπου σταγόνας χωρίς αναγραφή ιδίου βάρους παρα μόνο την ένδειξη (3gr. Αμ δε....θα εξηγηθώ πιό κάτω). Θηλειά με θηλειά δεν ξέρω να κάνω, οπόταν πήγα στη λύση του μικρού στριφταριού.
Αυτά περι αρματωσιάς πάνω-κάτω.
Προβλήματα: Σε βυθό με βάθος 4+μέτρα (απο απικοεμπειρίες), ο φελλός με τρία γραμμάρια ερματισμό (1χ0.5, 1χ0.4 και 7χ0.3 σε συνολικό μήκος περίπου 1.5 μέτρο) ξάπλωνε. Ρε του φώναζα, ρε τον καλόπιανα, τίποτα. Τελικά του έχωσα ακόμα ΔΥΟ 0.5 βαριδάκια και στάθηκε ντούρος. Άρα, αντί 3 γραμμάρια, ήθελε 4...Τόσο λάθος πιά? Ή μήπως μου ξεφεύγει κάτι? Τελικά, θεώρησα ότι κατάφερα να ψαρεύω σε ύψος περίπου 1 μέτρο απο το βυθό, στα 20-25 μέτρα απόσταση. Ο λόγος που στόχευα τόσο "μακρυά", ήταν γιατί τόσο απείχε η κορυφή του βραχίονα απο ένα κυματοθράυστη, στην περιοχή του οποίου ξέρω ότι κρατά ψάρια (απο προηγούμενα ψαρέματα ψαροντούφεκου βασικά).
Μαλάγρωμα: Πήρα έτοιμο μπασμό, έβγαλε γύρω στις 15 μπαλίτσες. Αυτά. Τις πρώτες τρείς τις έριξα πρίν ετοιμάσω την αρματωσιά. Και τις υπόλοιπες 10, ανα 20 λεπτά περίπου. Τις τελευταίες δύο, τις έριξα μαζί γιατί έφευγα...
Δόλωμα: Μια ζύμη που φτιάχνω με γαρίδες στο μπλέντερ και άλλα διάφορα.
Ριξιές: Tο καλάμι, ανταποκρίθηκε πιό καλά απο ό,τι περίμενα. Ακόμα δεν είμαι σίγουρος ότι είναι όντως εγγλεζοκάλαμο, όπως είπα στο προηγούμενο μήνυμα, ήρθε "καρφωτό" και το μόνο που γράφει είναι ότι είναι match καλάμι, 13ft LF (Light & Fast μάλλον), μοντέλο Vertice της Daiwa... Τελοσπάντων, φόρτιζε αρκετά καλά, και έριχνε την αρματωσιά στα 20-25 μέτρα με ευκολία, ακόμα και με πλάγιο άνεμο.
Προβλήματα:
(α) Σε λίγο κυματάκι, δε μπορούσα να καταλάβω πότε βούλιαζε ο φελλός. Φυσικά καθρέφτιζε η θάλασσα, και δεν είχα γυαλιά ήλιου, αλλά πάλι ήταν ενοχλητικό σε τόσο μικρή σχετικά απόσταση. Καλά ρε παιδιά, πώς ψαρεύετε σε 30 μετρα?
(β) Κάποιες φορές, ήμουν σίγουρος ότι είχα τσιμπιές. Αλλά το μόνο που έβγαλα έξω ήταν ένα γωβιός...Τα υπόλοιπα δε μπορούσα να τα καρφώσω. Σημείωση ότι δεν είχα πολλά μπόσικα, και η πετονιά ήταν όλη στο νερό.
(γ)Το σταθερό βάθος που ψάρευα. Αν και δε θεωρώ τραγική την κατάσταση που είχα, ίσως αν μπορούσα να παίζω λίγο με το βάθος, να έπιανα κανένα τυφλό ψάρι. Αλλά αυτό που δεν ξεκαθάρισα ακόμη, είναι πώς και δεν μπλέκει το στόπερ στους οδηγούς την ώρα που ρίχνεις. Γιατί προς το τέλος, τα ξήλωσα όλα, άφησα το στοπεράκι με πετονιά που έφταξα, με τρία βαρίδια του ενός γραμμαρίου στην άκρη και στις μισες φορές που έριξα, το στόπερ σκάλωνε στο τελευταίο δακτυλίδι. Ευτυχώς που δεν έριχνα πολύ δυνατά γιατί θα μου τα έκανε όλα κώλο (αυτό λογοκρίνεται?). Υπάρχει κάτι που πρέπει να προσέξω (όχι, δεν άφησα ακρούλες στο στόπερ, και μου φάνηκε αρκετά λεπτό. Πιό λεπτό δε γινόταν).
Αυτά σχετικά με την πρώτη αναγκαστική εμπειρία με το εγγλέζικο. Πολύ ενδιαφέρουσα τεχνική, με περισσότερες δυνατότητες πρόσβασης απο το απίκο, αλλά και μπελαλίδικη. Αλλά μου φαίνεται ότι θα σταματήσω προσωρινά τα υπόλοιπα και θα ασχοληθώ με αυτό.
Νά'στε καλά.