Φίλε Πασχάλη.
Για το μπέρδεμα που ρωτάς υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να το αποφύγεις σε μεγάλο βαθμό. Θα σου πω αυτόν που προτιμώ εγώ.
Αρχίζοντας να ξετυλίγω την πετονιά από το καρούλι την απλώνω ΠΑΝΤΑ ΔΕΞΙΑ ΜΟΥ. Κατά τη διάρκεια του ξετυλίγματος την τεντώνω μαλακά, οργιά οργιά και τη στρώνω σε κύκλους. Το τέντωμα το κάνω πολύ κάτω από το όριο θραύσης που δίνει ο κατασκευαστής. Στη συνέχεια τη στρώνω ΣΤΑ ΑΡΙΣΤΕΡΆ ΜΟΥ, αφού όταν ψαρεύω με μια πετονιά αυτη τη μαζεύω πάντα στα αριστερά.Το μάζεμα φροντίζω να το αρχίζω κάτω από την τσάντα που έχω την πετονιά και πάντα σε κύκλους. Το αριστερό μου χέρι έχει συνηθίσει την διαδικασία και την εφαρμόζει αυτόματα. Επειδή τα μέρη που ψαρεύω συνήθως είναι μπλόκια ή βράχοι, φροντίζω -αν είναι δυνατόν- να τοποθετώ την τσάντα με την πετονιά λίγο ψηλότερα από κει που κάθομαι, ούτως ώστε να αρχίσει το άπλωμα της μισής περίπου πετονιάς κάτω από την τσάντα και η άλλη μισή να απλωθεί σε πιο χαμηλό σημείο. Σημείωσε ότι αρχίζω με 10 περίπου οργιές και είναι εύκολο να ρυθμίσεις το που θα πέσει κάθε ποσότητα. Επιμένω στο άπλωμα σε κύκλους γιατί η πετονιά απο κατασκευή έχει αυτήν την τάση αλλά και γιατί είναι ένας καλός τρόπος να μην πετάγονται θηλιές από πετονιά όρθιες,γιατί τότε το μπέρδεμα είναι αναπόφευκτο. Θα σου πω ότι αυτή η διαδικασία όταν φθάσει να γίνει αυτοματισμός, είναι πανεύκολη και από τη μια ελαττώνει πολύ τα μπερδέματα και από την άλλη σου δίνει την ευκαιρία να ασχολείσαι απερίσκεπτος με το ψάρεμα.
Για τα ρέματα. Κατ αρχήν, όπως είπες δεν είναι αρνητικά. Οταν όμως δυναμώσουν πολύ γίνονται πρόβλημα που σε αναγκάζει να δεις από που τραβάνε να ρίχνεις κόντρα στην κατεύθυνσή τους, όσο μπορείς, να κρατάς την πετονιά στο χέρι και να παρακολουθείς την πορεία της και όταν βλέπεις ότι πλησιάζει σε μέρη που είναι επικίνδυνα για σκάλωμα να την μαζεύεις και να την ξαναρρίχνεις. Βασανιστικό, αλλά καμμιά φορά δίνει απρόσμενα αποτελέσματα κυρίως γιατί η πετονιά βρίσκεται πολύ χρόνο στα μισά νερά.
Το πραγματικό πρόβλημα στο οποίο δεν υπάρχει λύση είναι οταν φυσάει πάνω από 3-4 μποφώρ. Τότε κλέφτικο δεν γίνεται. Για την κοιλιά που κάνει η πετονιά από τα ρέματα και κυρίως τον αέρα, έχει και τα καλά της γιατί μπορείς στίς περισσότερες περιπτώσεις να παρακολουθείς την πετονιά και οπτικά .Αλλωστε στο ψάρεμα αυτό δεν καρφώνουμε. Εαν τα ψάρια είναι δύσπιστα και φοβισμένα τότε κρατάω την πετονιά στο χέρι και με συρτή πόντο πόντο προσπαθω να τα ερεθίσω να φάνε.
Ο χρόνος που κάνει το δόλωμα να κατέβει και να πατώσει είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων. Το βάρος του δολώματος, το βάρος του αγκιστριού, ο αέρας που φυσάει,τα ρέματα που καμμιά φορά δεν αφήνουν να πατώσει το δόλωμά μας, το είδος της πετονιάς παίζουν ρόλο στο χρόνο που θα χρειαστεί για να πατώσει η πετονιά μας. Πάντως εκτός των περιπτώσεων που τα ψάρια τρώνε μόνο πατωτά είναι πλεονέκτημα να "παίζει" η πετονιά μας στα μισά νερά.
Τώρα για τις χελώνες που λες, όταν πρωτοήρθαν στην Ελλάδα, αρχές του 70 αν θυμάμαι,καλά κάναμε χαρές. Θαυμάζαμε το όριο θραύσεως που έδινε ο κατασκευαστής ολόκληρα 2,5 κιλά για την είκοσιπεντάρα. Εχω κρατήσει μερικές στα καρούλια τους, κυρίως τις καφέ σκόύρες, που χρησιμοποιούσαμε στις φυκιάδες για το ψάρεμα της μουρμούρας. Αναμνήσεις.
Φίλε μου αν άφησα κάπου κενά ή για οποιονδήποτε λόγο έχεις απορίες, πάντα έτοιμος για διευκρινήσεις, αν ξέρω κάτι.
Φιλικά Νίκος 4
Καλές θάλασσες 
