Χρησιμοποιούμε 2 αγκίστρια μακρυκότσανα.
Το πρώτο δεμένο κανονικά στην άκρη της πετονιάς, ενώ το δεύτερο δεμένο, (όχι συρώμενο) λίγο πιο επάνω με ένα μικρό παράμαλλο 2-3 εκ. κατά τέτοιο τρόπο ώστε η νούλα του να φτάνει στο 1/3 του μήκους του πρώτου, από εκεί που είναι δεμένο.
Περνάμε με την βοήθεια βελόνας ένα μονοδόλι στο πρώτο αγκίστρι και το βγάζουμε πάνω από το αγκίστρι και πάνω στην πετονιά, προς το μέρος όπου είναι ο κόμπος που έχουμε δέσει το μικρό παράμαλλό μας με το δεύτερο αγκίστρι.
Περνάμε πάλι με την βοήθεια της βελόνας ένα άλλο μονοδόλι στο δεύτερο αγκίστρι και το βγάζουμε και αυτό πάνω στην πετονιά, πάνω στο μικρό παράμαλλο.
Κοντά και στο κάτω μέρος του δολώματος αυτού, βγάζουμε έξω την μισή περίπου νούλα από το αγκίστρι και με προσοχή για να μην βγάλουμε τα υγρά του δολώματος, την κρύβουμε μέσα στο σώμα του πρώτου μονοδολιού.
Έχουμε έτσι ένα δόλωμα περισσότερο δελεαστικό και αν κάποιο ψάρι πονηρό, πάει να πάρει το δόλωμά μας από το σημείο όπου είναι δεμένο το πρώτο αγκίστρι, θα συναντήσει ίσως τότε την ακίδα από το δεύτερο αγκίστρι και ίσως έτσι καρφωθεί
Δεν είναι απαραίτητο τα δολώματα να είναι ίδια, μπορούν να συνδυαστούνε δύο διαφορετικά, αρκεί στο σώμα του πρώτου δολώματος να μπορέσει να κρυφτεί η νούλα ή έστω η ακίδα από το δεύτερο αγκίστρι. Ούτε και τα αγκίστρια είναι απαραίτητο να είναι το ίδιο Νο.
Με 2 ίδια δολώματα, όπως το μοδόλι, μπορεί η ανωτέρω αρματωσιά να χρησιμοποιηθεί σε συρώμενο ή με μικρότερα δολώματα όπως ο ακροβάτης σε pater noster.
Το ανωτέρω είναι απλά μία "ιδέα της νύχτας" που μπορεί, είτε να αποδειχθεί ωφέλιμη είτε να είναι από αυτές τις ιδέες, που "τις βλέπει η ημέρα και γελάει".
Εγώ πάντως θα φτιάξω δύο-τρίς τέτοιες αρματωσιές για συρώμενο και διπλαράκι. Τώρα που γνωρίζω επιτέλους την τοποθεσία που κρατάει ψάρια και που σπάνια θα με απογοητεύσει θα τις δοκιμάσω εκεί την επόμενη φορά που θα πάω.