Παρασκευή και 13,ταξίδι από Θεσ/νίκη προς Αθήνα.
Οι συνθήκες καλές,και αποφάσισα να ψαρέψω βραδινό στο λιμάνι του Αγίου Κων/νου.στο πεταλο του Μαλιακού.Μέχρι να ανοίξει το κατάστημα που μου είχε κρατήσει τα δολώματα,αποφάσισα να πάω για spinning στα βραχάκια αριστερά από το λιμάνι.Πήρα λοιπόν το καλαμάκι μου,και τα τεχνητά μου(Όχι την απόχη!),και άρχισα τις βολές δίπλα σε έναν μικρό χείμαρο,που έριχνε καφέ από την βροχή νερό,και θόλωνε πάρα πολύ την περιοχή.
Ο εξοπλισμός μου
Καλάμι Shimano Speedmaster 2,40m,action 5-20gr
Μηχανισμός Shimano Catana 2500RA,γεμισμένος με Trabucco διαμέτρου 0,20.
Έπειτα από μία ώρα δοκιμές με πολλά είδη τεχνητών και κανένα αποτέλεσμα,πλησίασα προς το λιμάνι.....
Βυθός ρηχός για τα πρώτα 10-15 μέτρα,και μετά απότομη αποχή που πάει στα 25-30 μέτρα.
Αλλαγή τεχνητού,μία βολή....τίποτε,δεύτερη βολή...τίποτε,τρίτη βολή....το ψαράκι στα 10 μέτρα από την ακτή...και ξαφνικά δυνατό χτύπημα σαν σκάλωμα!
Για 2-3 δευτερόλεπτα,το σύστημα ψάρι-πετονιά-καλάμι-ψαράς,έμεινε τελείως ακίνητο....νεκρο.Σκέφτηκα...σκάλωσα.
Και ξαφνικά το καλάμι λυγίζει από το βάρος,και το μηχανάκι αρχίζει να δίνει πετονιά με απίστευτο ρυθμό.
Για όσους γνωρίζουν τον Catana,είχα τα φρένα προρυθμισμένα 2 κλικ πριν από τελείως σφιχτά.
Τα άνοιξα 1 κλικ ακόμη γιατί φοβήθηκα την λεπτή πετονιά...Για 3-4 λεπτά,το ψάρι έπαιρνε μέτρα συνέχεια με τέτοια δύναμη,που το μόνο που μπορούσα να κάνω,ήταν απλά να το παρακολουθώ...
Όταν είδα την στάθμη της πετονιάς να πέφτει στην μπομπίνα μου,σκέφτηκα να κόψω λίγο την φόρα του.Περίμανα να ηρεμήσει το ψάρι ,και προσπάθησα να πάρω πίσω μέτρα,αλλά η αντίδραση στο δικό μου τράβηγμα,ήταν 2 πολύ δυνατά ξεσπάσματα,και να χάσω και άλλη πετονιά αό την μπομπίνα.
Έσφιξα λίγο τα φρένα μου,και τα επόμενα 10 λεπτά πέρασαν με το καλάμι μου λυγισμένο,και ένα μεγάλο βάρος να παλεύει στην άκρη της πετονιάς...όλη την ώρα υπέθετα ότι ήταν ένα μεγάλο λαυράκι από τα γνωστά της περιοχής.
Τα τραβήγματα έγιναν πιο ήρεμα,έπαιρνε ακόμη φρένα,αλλά με ποιό αργό ρυθμό και για λιγότερα μέτρα...
Αφού πρώτα του ζήτησα φωναχτά να μου κάνει το χατήρι και να έρθει προς τα έξω,άρχισα ανεβάζοντας το καλάμι με τρομερά αργές και απαλές κινήσεις,να παίρνω σιγά σιγά πίσω τα χαμένα μέτρα.
Στα 10 περίπου μέτρα από την ακτή,είδα επιτέλους την φιγούρα του,αναφίβολα μεγάλο ψάρι,αργές κινήσεις.....και παραδόξως,ήμουν αρκετά ήρεμος!
Ξαφνικά,είδα την πετονιά μου να πηγαίνει απότομα προς τα αριστερά,και να φτάνει περίπου στα 2 μέτρα από τα βράχια της ακτής!
ΠΑΝΙΚΟΣ....!
Στην κυριολεξία έτρεξα πάνω στα βράχια προς το μέρος του ψαριού,μαζεύοντας γρήγορα πετονιά στο μηχανισμό,ώσπου βρεθήκαμε τετ-α-τετ,στα 5-6 μέτρα....
Εκεί,ήρθε ο πραγματικός ΠΑΝΙΚΟΣ,όταν το μέχρι τότε λαυράκι,γύρισε στο πλάι,έδειξε καλά και καθαρά όλο του το σώμα,και μεταμορφώθηκε σε μια συναγρίδα!
Παρ όλο που οι κινήσεις της ήταν πια πολύ αργές και βαριές,τα πόδια μου έτρεμαν καθώς σκεφτόμουν την απόχη μου στο αυτοκίνητο.
Την στιγμή που γονάτισα στον βράχο,άπλωσα το χέρι και προσπαθούσα να πιάσω το ψάρι,αν κάποιος μου μετρούσε σφιγμούς,θα πρέπει να ήμουν λίγο πριν το εγκεφαλικό!
Το μόνο που έκανα όταν το ψάρι ακούμπησε με ασφάλεια πάνω στο πλακόστρωτο,ήταν να καθήσω στο πεζούλι,και να το χαζεύω για 5 λεπτά δίπλα στο καλαμάκι μου,απορώντας πως βγήκε αυτό το ψάρι,με αυτόν τον εξοπλισμό.....
Ξέρω ότι θα γελάσετε,αλλά πέρασε τουλάχιστον μισή ώρα μέχρι να σταματήσουν να τρέμουν τα γόνατα και τα χέρια μου!
Πιο ήρεμος,συνηδειτοποίησα,ότι ήμουν χαρούμενος όχι μόνο για το ψάρι,αλλά γιατί βγήκε με τα συγκεκριμένα εργαλεία!
Ίσως η αγωνία,η αδρεναλίνη και η συγκίνηση,να ήταν "λίγο" μικρότερη αν το ψάρι είχε βγεί με ένα ντούρο τρίσπαστο casting καλάμι,νήμα,και χοντρό παράμαλλο.
Τρομερή ικανοποίηση,να βλέπεις τον εξοπλισμό σου να δουλεύει τόσο καλά.
Μπορεί να μην μου ξανατύχει ποτέ τέτοιο ψάρι....αλλά δεν πειράζει!Η εμπειρία ήταν μοναδική!
Έχω την εικόνα ενός λυγισμένου καλαμιού,τον ήχο ατελείωτων φρένων,και μια φιγούρα στο νερό που δεν νομίζω να ξεχάσω ποτέ!
Μάλλον σας κούρασα παιδιά,αλλά πραγματικά ήθελα να μοιρασθώ την χαρά μου!
Συγχωρείστε λοιπόν την πολυλογία μου....
Φιλικά.
Νίκος.