banner psaremagr

Νargile: Aνατολικά της Εδέμ - Εξαίσιες γεύσεις από Λίβανο

Τον φίλο μου Γ. δεν θα τον χαρακτήριζε κανείς δοκιμαστή γεύσεων. Λατρεύει τα γεμιστά της μαμάς -και τα δικά μου-, τις πίτσες, άντε και καμιά λίγο πιο περίεργη μακαρονάδα. Ο πειραματισμός του έχει περιορισμένο βεληνεκές.

Έτσι, δεν πέταξε τη σκούφια του στην πρόσκληση για λιβανέζικες γεύσεις. Ας είναι καλά η Φαϊρούζ -την οποία λατρεύει- και ήταν αρκετός λόγος για να μου πει: «Αν αυτή η χώρα έχει βγάλει αυτήν τη φωνή, τότε το φαγητό της θα έχει ψυχή». Και επειδή είναι και λίγο φαντασμένος, έπαιξε ρόλο και το γεγονός ότι στο Nargile σεφ είναι ο Hussein Hamzeh, με προϋπηρεσία σε εστιατόρια όπως το Burj al Hamam και ξενοδοχεία όπως το Movenpick.

Φτάσαμε στο Νargile και η καλοφωτισμένη σάλα ήταν σχεδόν άδεια. Ωραίο περιβάλλον και άνετο. Σικ οριεντάλ θα το χαρακτήριζα. Ενα μεγάλο μοντέρνο μπαρ στο βάθος, μουσική αραβομέινστριμ -αν υπάρχει αυτός ο όρος- και στη σωστή ένταση, για να τρως και να λες και δυο κουβέντες. Οι λιγοστές τη συγκεκριμένη βραδιά παρέες ήταν μάλλον Λιβανέζοι εν Αθήναις, με εξαίρεση μια παρέα 25χρονων Βου-Που κοριτσιών.

«Τι να παραγγείλω;» με ρώτησε ο Γ. «Δεν έχω ιδέα τι είναι το μουτάμπαλ ούτε το φατούς ούτε το κίμπε μπιλ Λάμπαν - άσε που μου ακούγεται λίγο απειλητικό το τελευταίο». Τον άφησα να γκρινιάζει και παρήγγειλα κρασί από την επαρκέστατη λίστα, με τη βοήθεια του ευγενέστατου σομελιέ. Αμέσως μετά πήρα πρωτοβουλία κάνοντας «Τούρκο» τον -κατά βάθος φαλλοκράτη- φίλο μου και σε λίγα λεπτά στο τραπέζι μας προσγειώθηκαν χούμους (πουρές ρεβιθιών με ταχίνι), μουτάμπαλ (πουρές ψητής μελιτζάνας με ταχίνι και ρόδι), φατούς (φύλλα μαρουλιού, κόκκινες και κίτρινες πιπεριές, ντομάτα, ρεπανάκι και φύλλα μέντας αρωματισμένα με σουμάκ σε φωλιά από αραβική πίτα) και ταμπουλέ (λιβανέζικη σαλάτα με ψιλοκομμένο μαϊντανό, ντομάτα, κρεμμύδι και πλιγούρι).

«Πο πο, αυτό το τελευταίο είναι επίθεση δροσιάς», είπε ο Γ. «Επιτέλους, χαλάρωσε», σκέφτηκα. «To χούμους είναι αφρός! Αλλά και η φατούς, τι σαλάτα όνειρο είναι αυτή...» Για τα επόμενα σαράντα λεπτά ανταλλάξαμε μετρημένες κουβέντες. Βουλιάξαμε στις γεύσεις και στα αρώματα. Κίμπε μπιλ λάμπαν, δηλαδή φωλιές από μοσχάρι σε πλιγούρι με γέμιση από κιμά, κρεμμύδι και κουκουνάρι μέσα σε κρύο γιαούρτι, γαρίδες οσμαλίε τηγανητές, τυλιγμένες σε φύλλο κανταϊφιού και μιξ γκριλ από υπέροχα μαριναρισμένα κρεατικά.

Και αφού είχαμε παραδοθεί στα μπαχάρια και τα μυριστικά -σε πραγματικά σοφές δόσεις- της λιβανέζικης κουζίνας, ήρθε και η Σοράγια να μας αποτελειώσει με ένα χορό της κοιλιάς. «Γλυκάθηκες αρκετά;» ρώτησα τον Γ. «Ναι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα δοκιμάσω μιχαλαμπίγιε, δηλαδή κρέμα με ανθόνερο, μαστίχα, φέτες μπανάνας και τριμμένο φιστίκι. Δες πώς κάνει η κυρία δίπλα σε κάθε μπουκιά. Και ίσως θα έπρεπε να μεταφερθούμε στο lounge room να κάνουμε και ένα ναργιλέ αφού επιτρέπεται. Τελικά, ξέρεις κάτι: ο Λίβανος μου πάει». Ε, δεν άντεξα να μη σχολιάσω. «Αυτό το αποφάσισες πριν από τη Σοράγια ή μετά;».

Νargile
Xαριλάου Τρικούπη 50,
Κηφισιά (δίπλα στο ξενοδοχείο Semiramis),
τηλ. 210-80.83.333.

Τι ακούσαμε από το διπλανό τραπέζι
«Το «Πουθενά» (του Δημήτρη Παπαϊωάννου) δεν είναι παράσταση, είναι δρώμενο».

«Εδώ θα έφερνα...
τους παράξενους απέναντι στις «διαφορετικές» γεύσεις.

Check please!
30 - 35 € το άτομο


ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ


banner psaremagr

© 2004 - 2019 All Rights Reserved. | Φιλοξενία & Κατασκευή HostPlus LTD

hostplus 35

No Internet Connection