banner psaremagr

Μια αφρικανική γειτονιά στην καρδιά της Αθήνας


Μια πολύβουη, πολύχρωμη, αλλά πάνω απ όλα ζωντανή συνοικία ζει και κινείται με τους δικούς της ρυθμούς στην καρδιά της πρωτεύουσας. Ο λόγος για τη Δροσοπούλου στην Κυψέλη, την πάλαι ποτέ αστική αθηναϊκή οδό, που σήμερα έχει εξελιχθεί σε μια πολυπολιτισμική γειτονιά.

Μετανάστες από τη Νιγηρία, το Καμερούν, τη Σιέρα Λεόνε, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Σουδάν, κι άλλες χώρες της πολύπαθης αφρικανικής ηπείρου, βρήκαν πρόσφορο έδαφος, εκεί στα υπόγεια της Δροσοπούλου, να εγκαταστήσουν τα όνειρα και τις ελπίδες τους για μια καλύτερη ζωή.

Αλλοι το βρήκαν, άλλοι το ψάχνουν και κάποιοι άλλοι κάπου στα μισά χάθηκαν. Στοιβαγμένοι, χωρίς χαρτιά οι περισσότεροι και χωρίς να γνωρίζουν την ελληνική γλώσσα, παρότι πολλοί από αυτούς μένουν αρκετά χρόνια στη χώρα, παλεύουν να προσαρμοστούν, να επιβιώσουν, διαδίδοντας ταυτόχρονα την αφρικανική κουλτούρα.

Σήμερα το παρελθόν της οδού Δροσοπούλου φαντάζει κάπως μακρινό αφού μόνο δυο - τρία νεοκλασικά κτίρια, εκ των οποίων το ένα μάλιστα τελεί υπό κατάληψη, μπορούν να θυμίσουν κάτι από την ιστορία της.

Με την πρώτη κιόλας ματιά, η αλλαγή ταυτότητας της περιοχής είναι εμφανής. Αρκετοί Αφρικανοί έχουν ανοίξει καταστήματα, καφενεία, μίνι μάρκετ, κομμωτήρια, Ιντερνετ καφέ, μέχρι και μαγαζάκια όπου πωλούν αξεσουάρ για ράπερ. Ράστα, εξτένσιον, μανικιούρ - πεντικιούρ, προϊόντα περιποίησης μαλλιών εισαγόμενα όλα από την Αφρική!

Το πρωί ο συγκεκριμένος δρόμος είναι θορυβώδης όπως οι περισσότεροι της πόλης. Ανοιχτά μαγαζιά, αυτοκίνητα, κίνηση. Το βράδυ η εικόνα αλλάζει.

Οι Αφρικανοί, που το πρωί βρίσκονται διάσπαρτοι στην Αθήνα και πουλούν την πραμάτεια τους, επιστρέφουν στη Δροσοπούλου, στήνουν «πηγαδάκια» και ο δρόμος γεμίζει από φωνές ενώ κάπου κάπου ακούγονται και τραγούδια.

Κάνουν, όπως λένε κι ίδιοι, μια προσπάθεια να ξεχάσουν τη σκληρή καθημερινότητά τους, που κατά κύριο λόγο μαστίζεται από την ανεργία. Ψάχνουν για δουλειά, ενώ όλοι μιλούν με τα καλύτερα λόγια για την Ελλάδα.

Δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τους γείτονές τους, οι οποίοι δεν τους ενοχλούν. Θεωρούν παρ όλα αυτά τους εαυτούς τους απομονωμένους από το κοινωνικό σύνολο και γι αυτόν τον λόγο -λένε- δεν μπορούν να μάθουν ελληνικά.

Υπολογίζεται ότι στην Κυψέλη ζουν περίπου 2.000 Αφρικανοί μετανάστες, εκ των οποίων η πλειονότητα κατοικεί στη Δροσοπούλου και στα γύρω στενά της.

Η φθηνή κατοικία, η καλή συγκοινωνιακή σύνδεση με το κέντρο της πρωτεύουσας, τους οδήγησαν στην περιοχή αυτή, στην οποία και δημιούργησαν τη δική τους κοινότητα.

Οι περισσότεροι κατοικούν σε ανήλιαγα υπόγεια, το ενοίκιο των οποίων ξεκινά από 200 και φθάνει τα 300 ευρώ.

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΠΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
«Η Ελλάδα είναι υπέροχη, αλλά δεν μπορούμε να εργαστούμε»

Ο Αλί Σαλέχ από το Σουδάν, ο Στεφάν, ο Φετζίκ κι ο Λουντζ από το Καμερούν, η Φάτμα Ζαναμπού από τη Σιέρα Λεόνε. Ζουν στην Οδό Δροσοπούλου, άλλος τρεις μήνες κι άλλος 18 χρόνια. Ολοι μιλάνε με τα καλύτερα λόγια για τη χώρα στην οποία ζουν σήμερα, παρότι παλεύουν για το μεροκάματο, με τον φόβο να τους πιάσουν, αφού οι περισσότεροι δεν έχουν χαρτιά και δυσκολεύονται να βρουν νόμιμη δουλειά.

Η Φάτμα Ζαναμπού έχει εδώ και 10 χρόνια δικό της κομμωτήριο με... ειδικότητα στα ράστα μαλλιά. Εχει ένα αγόρι κι ένα κορίτσι 8,5 και 11 χρόνων, που πηγαίνουν σχολείο, μιλούν άπταιστα τα ελληνικά -αντίθετα με τη μαμά τους- γεννήθηκαν στη χώρα μας, όμως δεν διαθέτουν πιστοποιητικό γέννησης.

«Το παράπονό μου είναι αυτό. Τα παιδιά μου γεννήθηκαν εδώ αλλά δεν έχουν διαβατήριο. Πηγαίνουν ελληνικό σχολείο, μαθαίνουν την ιστορία σας, αλλά για το κράτος δεν υπάρχουν, αφού δεν έχουν ούτε πιστοποιητικό γέννησης. Το 2003 σκοτώθηκε ο άντρας μου σε εργατικό ατύχημα. Ομως δεν παίρνω κανένα επίδομα. Μόνη μου, με μοναδική πελατεία τους συμπατριώτες μου, προσπαθώ να τα βγάλω πέρα».

Ο Αλί Σάλεχ ήρθε στην Ελλάδα πριν από 4 χρόνια, μαζί με τη γυναίκα του. Δούλευε σε πλυντήριο αυτοκινήτων και σήμερα εργάζεται σε μίνι μάρκετ. Η ζωή του, όπως λέει, δύσκολη: «Εχουμε πρόβλημα με την άδεια παραμονής. Δεν την ανανεώνουν και φοβόμαστε μη μας γυρίσουν πίσω. Είναι δύσκολα εδώ, αλλά στη χώρα μας η κατάσταση είναι επικίνδυνη».

Κάπου στη μέση της Δροσοπούλου πριν από λίγους μήνες άνοιξε ένα ίντερνετ καφέ στο οποίο εργάζεται ο 27χρονος Αλεξ Κίγκσλεϊ από τη Νιγηρία. Μένει στη χώρα επτά χρόνια και δηλώνει τυχερός που το καφέ έχει αρκετή κίνηση. «Είχα άγχος γιατί δύσκολα βρήκα δουλειά. Η Ελλάδα είναι υπέροχη, αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε να εργαστούμε. Οι περισσότεροι μας ζητάνε χαρτιά και εμείς δεν έχουμε», τονίζει.

Σε αναζήτηση δουλειάς είναι κι ο 34χρονος Μπράουν από τη Νιγηρία, ο οποίος ήρθε στην Ελλάδα πριν από τρεις μήνες. «Δυστυχώς περίμενα ότι κάπου θα απασχοληθώ, αλλά είναι πολύ δύσκολο».

Τα τρία αδέλφια, ο Στεφάν, ο Φετζίκ κι ο Λουντζ από το Καμερούν, που ψάχνουν για δουλειά τρεις μήνες, μένουν σε ένα υπόγειο δυάρι της Δροσοπούλου μαζί με άλλους συμπατριώτες τους. Πληρώνουν 300 ευρώ τον μήνα κι όπως αναφέρουν: «Ψάχνουμε για δουλειά παντού, αλλά οι περισσότεροι μας κοιτάνε καχύποπτα, ίσως μας φοβούνται, γι αυτό και μας αποφεύγουν».

Ι. ΔΡΟΣΟΠΟΥΛΟΣ
Ο τραπεζίτης που έδωσε ώθηση στην βιομηχανία

Μπαχτσέδες με λουλούδια και λαχανικά κατέκλυζαν τη δεκαετία του '50 την οδό Δροσοπούλου, καθώς η περιοχή της Κυψέλης την εποχή εκείνη ήταν αγροτική. Δέκα χρόνια μετά, η Δροσοπούλου μπήκε στο σχέδιο πόλεως και με γρήγορους ρυθμούς ξεκίνησε η ανοικοδόμησή της αλλάζοντας άρδην την εικόνα της.

Το όνομά της το πήρε από τον Ιωάννη Δροσόπουλο, «το μεγάλο αφεντικό της πανίσχυρης Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας», την εποχή που στο τιμόνι της χώρας ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Θεωρείται μάλιστα ο τραπεζίτης που έδωσε ώθηση στην ελληνική βιομηχανία.

Τη θέση ο Ι. Δροσόπουλος την κατέλαβε στο απόγειο της καριέρας του -μεταξύ άλλων διετέλεσε και υπουργός Οικονομικών- ενώ επί των ημερών του βγήκε και η γνωστή λαϊκή ρήση «φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη». Οπου Γιάννης ο βενιζελικός Δροσόπουλος και θεριό ο Βενιζέλος.

Ο Ι. Δροσόπουλος ήταν ο δεύτερος μετά τον Ι. Βαλαωρίτη υπάλληλος καριέρας που έγινε υποδιοικητής της ΕτΕ.

«Βέρος ρωμιός, ατημέλητος, με ανδροπρεπεστάτην εμφάνισιν, που πατά το πόδι του και τον αισθάνεται το πάτωμα, και χαίρεται πραγματικά τη ζωή του». Με τα λόγια αυτά περιγράφει τη δεκαετία του 1930 ο δημοσιογράφος Δ. Τσούγκος τον Ι. Δροσόπουλο.

Σημειώνεται ότι ο ισχυρός τραπεζίτης γεννήθηκε το 1870 και πέθανε αιφνιδίως το 1939 ενώ ήταν διοικητικής της Τράπεζας της Ελλάδας.


ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ


banner psaremagr

© 2004 - 2019 All Rights Reserved. | Φιλοξενία & Κατασκευή HostPlus LTD

hostplus 35

No Internet Connection