banner psaremagr

Από τα γήπεδα στο σινεμά


Διάσημος «κανονιέρης» της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, στην οποία χάρισε πολλά τρόπαια, ο «Βασιλιάς», όπως ήταν γνωστός ο γάλλος ποδοσφαιριστής Ερίκ Καντονά, στράφηκε, από το 1997 που αποφάσισε ξαφνικά να αναγγείλει την αποχώρησή του από το ποδόσφαιρο, στον κινηματογράφο, ανταλλάσσοντας τη θέση του ποδοσφαιριστή μ' αυτή του ηθοποιού.


Αν το ελληνικό κοινό δεν έτυχε να τον δει στις προηγούμενες ταινίες του, όπου ο Καντονά έπαιζε συνήθως δεύτερους ρόλους (ανάμεσά τους και στην περσινή «Η τελευταία πνοή» του Αλέν Κορνό), τη φορά αυτή, στην ταινία «Αναζητώντας τον Ερίκ» του Κεν Λόουτς, έχει σημαντικό ρόλο: ερμηνεύει τον εαυτό του, είδωλο ενός μεσήλικα Αγγλου, με το ίδιο όνομα, που παρουσιάζεται μπροστά του κάθε τόσο για να τον βοηθήσει να ξεπεράσει τα προσωπικά και άλλα προβλήματά του και ν' αντιμετωπίσει με αισιοδοξία τη ζωή. Από τις πιο αισιόδοξες ταινίες του Κεν Λόουτς, διανθισμένη με χιούμορ αλλά και γεμάτη ανθρωπιά, που απολαύσαμε στο πρόσφατο Φεστιβάλ των Κανών.

Αυθόρμητος, παθιασμένος (στην ποδοσφαιρική του περίοδο κλότσησε οπαδό του στο γήπεδο, με αποτέλεσμα να αποκλειστεί για οκτώ μήνες από τα παιχνίδια), ο Καντονά δέχτηκε να μας μιλήσει, ευδιάθετος, με πολύ χιούμορ, στα αγγλικά (που τα μιλάει πολύ καλά), για το ρόλο του, τη νέα του καριέρα αλλά και για την παλιά του αγάπη, το ποδόσφαιρο.

- Πώς αντιμετωπίσατε αυτή την αλλαγή, από το γήπεδο στο Φεστιβάλ των Κανών;

«Ολοι μου έλεγαν, αυτό είναι σπέσιαλ. Ξαφνικά από τα μεγάλα γήπεδα σ' ένα μέγαρο κινηματογράφου... Και να περπατάς στο κόκκινο χαλί... Σαν να βρίσκεσαι σε κάποιο παλάτι. Είναι άλλου είδους γυμναστήριο...»

- Εχετε κάποιον αφορισμό που σας αρέσει ιδιαίτερα;

«Αν έχεις κάποιο όνειρο προσπάθησε να έχεις ένα μεγαλύτερο... Το όνειρό μου ήταν να εργαστώ με τον Κεν Λόουτς και αυτό τελικά πραγματοποιήθηκε».

- Εχετε παίξει σε ορισμένες άλλες ταινίες. Η πρώτη σας ταινία ήταν η «Ελισάβετ» με την Κέιτ Μπλάνσετ;

«Οχι, αυτή ήταν η δεύτερη ταινία μου. Είχα παίξει και σε μια γαλλική του Ετιέν Σατιλιέ, με τον Μισέλ Σερό, ερμήνευα έναν τύπο του "ράγκμπι". Ηταν μικρός ρόλος, αλλά είχε πολύ ενδιαφέρον, όπως κι όσοι ακολούθησαν. Ηταν δύσκολο στην αρχή γιατί προερχόμουν από άλλο χώρο και περίμεναν πολλά από μένα. Γι' αυτό και χρειάστηκε πολλή δουλειά από την πλευρά μου. Δεν είχα την πείρα. Γνώριζα πως τα πρώτα πέντε χρόνια θα ήταν δύσκολα. Αλλά επέμενα γιατί μου άρεσε και ήξερα επίσης πως αν πετύχαινα θα μπορούσα να συνεχίσω και να καλυτερεύσω. Κι ύστερα από πέντε χρόνια οι άνθρωποι θα με εμπιστεύονταν περισσότερο. Τώρα πέρασαν τα πέντε χρόνια και μπορώ να απολαύσω τη δουλειά μου και να την απολαύσουν και οι άλλοι».

- Γιατί επιλέξατε ως δεύτερη καριέρα τον κινηματογράφο και όχι, για παράδειγμα, να γίνετε μάνατζερ σε κάποια ομάδα;

«Από μικρός είχα διάφορα όνειρα. Το πρώτο μου ήταν να γίνω ποδοσφαιριστής και το δεύτερο να γίνω ηθοποιός. Και τα ακολούθησα και τα δύο... Είμαι, όπως βλέπετε, πολύ τυχερός άνθρωπος».

- Τι ήταν εκείνο που σας έκανε να διακόψετε το ποδόσφαιρο;

«Είναι κάποια στιγμή που αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις παραμείνει περισσότερο απ' όσο χρειάζεται. Πρέπει να είσαι έντιμος με τον εαυτό σου. Να μην το παρατραβάς. Μερικοί συνεχίζουν γιατί θέλουν να κάνουν περιουσία. Αλλά χάνεται το πάθος. Για μένα ήταν το τέλος μιας ιστορίας έρωτα».

- Υπάρχουν κι άλλες περιπτώσεις αθλητών που αργότερα στράφηκαν στον κινηματογράφο, όπως παλιότερα ο Τζόνι Βαϊσμίλερ, ολυμπιονίκης στην κολύμβηση που έπαιξε τον Ταρζάν. Αργότερα, είχαμε άλλα παραδείγματα, μόνο που όλοι αυτοί προτίμησαν να ερμηνεύσουν γνωστούς ήρωες ή πρόσωπα σε επικές ταινίες. Εσείς πώς επιλέξατε μια ταινία του Κεν Λόουτς;

«Δεν μου αρέσουν και τόσο τα μπλοκ-μπάστερ. Στις ταινίες του Κεν Λόουτς, όπως και στην ταινία του Αλέν Κορνό, εκείνο που έχει σημασία είναι οι χαρακτήρες, η ατμόσφαιρα. Είχε και τη χιουμοριστική πλευρά η ταινία. Μου αρέσει η κωμωδία, ξέρετε. Και συζητήσαμε το ρόλο τόσο με τον Πολ (σ.σ.: τον σεναριογράφο Λάβερτι) όσο και με τον Κεν. Κάτι που δεν γίνεται στα μπλοκ-μπάστερ».

- Δηλαδή, αν σας προσφέρανε κάποιο ρόλο αρχαίου ήρωα σε μπλοκ-μπάστερ δεν θα δεχόσασταν; Ερικ ο Βίκινγκ...

(Γέλιο) «Οχι, δεν με ενδιαφέρει. Θέλω να παίξω ρόλους προσώπων που αναγνωρίζω. Που να είναι ανθρώπινοι. Οχι ημίθεοι...»

- Πώς αντιμετωπίζετε τους οπαδούς σας; Γι' αυτούς είστε αντίστοιχο με τους σταρ του σινεμά...

«Οταν ήμουν μικρός θαύμαζα τους σταρ κι ήθελα να γίνω σαν κι αυτούς. Οταν όμως μεγάλωσα σταμάτησα να σκέφτομαι κάτι τέτοια. Προτιμώ να ζω ήσυχα με την οικογένειά μου. Καταλαβαίνω πως υπάρχουν οι θαυμαστές, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να το παίζεις σταρ».

- Υπάρχει κάποιος ποδοσφαιριστής που νομίζετε ότι βρίσκεται κοντά στο δικό σας στιλ;

«Δεν παρακολουθώ πολύ ποδόσφαιρο. Βλέπω περισσότερο ταινίες. Τουλάχιστον δυο φορές τη βδομάδα».

- Στην ταινία υπάρχει μια σκηνή στο παμπ όπου γίνεται συζήτηση για την εμπορευματοποίηση του ποδοσφαίρου. Είναι μήπως αυτή την εμπορευματοποίηση που σας έκανε να εγκαταλείψετε το ποδόσφαιρο;

«Πριν από 20 χρόνια, όταν έπαιζα κι εγώ, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Παίζαμε γιατί το αγαπούσαμε. Τώρα ξοδεύονται πολλά λεφτά, οι παίκτες πληρώνονται με τεράστια ποσά, το ποδόσφαιρο έχει γίνει πολύ δημοφιλές. Σήμερα παίζουν παντού, αλλά έχει χαθεί το πάθος. Ολες οι εφημερίδες γράφουν για το ποδόσφαιρο, πράγμα που εκμεταλλεύονται οι χορηγοί για να προωθήσουν τις ομάδες που υποστηρίζουν. Οι παίκτες βέβαια παίζουν το ρόλο τους. Αλλά και τα μίντια παίζουν το δικό τους».

- Από τις ταινίες με θέμα το ποδόσφαιρο είναι κάποια που σας αρέσει;

«Είναι δύσκολο να δώσεις τη ζωντάνια και τον αυθορμητισμό που υπάρχει στο γήπεδο. Γιά φαντάσου τον Σιλβέστερ Σταλόνε σ' εκείνη την ταινία που έκανε τον ποδοσφαιριστή... Μόνο αν έχεις χιούμορ το δέχεσαι... Δεν έχω δει μια πράγματι καλή ταινία για το ποδόσφαιρο. Για το μποξ, ναι. Το μποξ είναι πιο εύκολο. Εκεί έχεις να κάνεις μόνο με δύο άτομα, ενώ στο ποδόσφαιρο τα πρόσωπα είναι πολλά. Προσπαθήσαμε σε μια παλιότερη ταινία που έπαιζα να γυρίσουμε μια σκηνή στη διάρκεια ενός παιχνιδιού, αλλά δεν πέτυχε. Αυτό που υπάρχει στο γήπεδο είναι το κάτι άλλο. Ακόμη και ο τρόπος που σε αντιμετωπίζει το κοινό».

- Θα σας ενδιέφερε κάποιος σκηνοθέτης να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή σας, όπως έγινε, για παράδειγμα, με τον Μαραντόνα;

«Οχι... Είμαι πολύ νέος ακόμη...» (γελά)

- Ισως όταν γίνετε 60 χρόνων;

«Ισως, ίσως και όχι. Εγώ δεν ξέρω τι θα κάνω σε δέκα χρόνια...»

- Θα σκηνοθετούσατε ταινία μυθοπλασίας;

«Δεν έχω την αυτοπεποίθηση για τέτοια δουλειά... Είναι πολύ δύσκολο».

- Αλλά γυρίσατε μια ταινία μικρού μήκους από διήγημα του Τσαρλς Μπουκόφσκι...

«Ναι, μικρού μήκους. Γύρισμα πέντε ημερών. Για τέτοια ταινία, που να διαρκεί μέχρι και 15 λεπτά, είναι πιο εύκολο».

- Θα ξανασκηνοθετήσετε;

«Θα δούμε. Δεν ξέρω».

- Βρίσκετε κάποιες ομοιότητες ανάμεσα στο γήπεδο και το πλατό των στούντιο;

«Ναι, και στα δύο χρειάζεται πολλή δουλειά και αποφεύγεις να δείξεις τις αμφιβολίες σου».

- Είχατε αμφιβολίες όταν παίζατε ποδόσφαιρο;

«Ναι, αλλά δεν τις έδειχνα ποτέ».



banner psaremagr

© 2004 - 2019 All Rights Reserved. | Φιλοξενία & Κατασκευή HostPlus LTD

hostplus 35

No Internet Connection