banner psaremagr

Ο φόνος που έβαλε τέρμα στις απολιτίκ παραισθήσεις των "παιδιών των λουλουδιών"

 

Ήταν η δολοφονία που σκότωσε τη δεκαετία «της αγάπης και του έρωτα». Οι γοητευτικοί, απλουστευτικοί μύθοι της δεκαετίας του '60 (που δοκίμαζαν να «πλανέψουν προς το καλό» για ακόμη μια φορά στην ιστορία τ' ανθρώπινο σύνολο) κατέρρεαν στο πάτωμα με θόρυβο χτυπημένες από το μαχαίρι της «οικογένειας Μάνσον».

Μια ομάδα «φιλήσυχων χίπις», που κάτω από την επιρροή του ψυχεδελικού αρχηγού είχε μετατραπεί σε μια συμμορία ασύλληπτα αδίστακτων δολοφόνων. Η Σάρον Τέιτ, 8 μηνών έγκυος και σύμβολο της «ομορφιάς και της αγνότητας της εποχής», παρά τις παρακλήσεις της να σωθεί τουλάχιστον η ζωή του αγέννητου παιδιού της, έβλεπε τους καλεσμένους της, δεμένους, να σφαγιάζονται σχεδόν τελετουργικά πριν κατακρεουργηθεί και η ίδια.

Στον τοίχο με το αίμα της θα γραφόταν η λέξη «γουρούνι», αφού ο Μάνσον έντυνε τον κυνισμό και την ψυχοπάθειά του με ιδεολογικές κορώνες, τις οποίες δεν είχε φροντίσει να εντοπίσει και να σταματήσει έγκαιρα κανείς από την «εναλλακτική» οικογένειά του.

Στη δίκη η Linda Kasabian, που είχε χρησιμοποιηθεί από τον Μάνσον για να δεθούν οι δολοφονημένοι μα σοκαρισμένη από όσα ακολούθησαν εκείνη τη νύχτα της 9ης Αυγούστου έτρεξε έξω από τη βίλα, χρησιμοποιήθηκε ως μάρτυρας από την αστυνομία εναντίον των καθ' έξη δολοφόνων (ακόμη 30 άτομα είχαν θάψει κάπου στην έρημο σύμφωνα με ισχυρισμό τους) περιγράφοντας με ειδεχθείς λεπτομέρειες μια δολοφονία που είχε σοκάρει την Αμερική και τον κόσμο ολόκληρο...

Και πώς όχι, όταν ο απαίδευτος μα πανέξυπνος Manson, που είχε γράψει το τραγούδι «Ποτέ να μην Μαθαίνεις να Μην Αγαπάς» (τραγουδισμένο από τους Beach Boys), απέδειξε ξάφνου πως «Ποτέ δεν ήταν Αργά για Τόσο Μίσος»... Όπως είπε ο κατήγορος (Bugliosi) στη δίκη, «Ιησούς και Σατανάς είχαν ξαφνικά γίνει ένα».

Ελέγχοντας απολύτως εξουσιαστικά, με μια αντισυστημική ρητορική γεμάτη «νετσαγιεφικές» αντιεξουσιαστικές και παράλληλα ρατσιστικές κορώνες, τα μυαλά των υποστηρικτών του, προβλέποντας μια μαύρη εξέγερση ενάντια στο σύστημα που δεν έκανε σταρ τα τραγούδια του (όμοια μα σε απείρως μικρότερη κλίμακα με τον Χίτλερ, που οι άλλοι αγνοούσαν τη ζωγραφική του) μετέτρεψε τον απόλυτο ναρκισσισμό του στον απόλυτο Αρμαγεδδώνα. Βρίσκοντας τρόπο να γραφτεί (ως γραφικός) στην ιστορία ως συνώνυμου του «Κακού»...

Εκείνη τη νύχτα της 9ης Αυγούστου, 40 ακριβώς χρόνια πριν, μια ομάδα ατόμων ξεκινούσε να εκδικηθεί. Διάλεξαν την αποτραβηγμένη από τη mainstream κοινωνία του Χόλιγουντ Τέιτ. Σύζυγο του διανοούμενου Ευρωπαίου Πολάνσκι, έτοιμη να κυοφορήσει το μέλλον (ένα παιδί...), «τόσο όμορφη και τόσο ευτυχισμένη», που ήταν δύσκολο να το ανεχτούν... Λίγες ημέρες πριν είχαν σκοτώσει σε συναλλαγή για ναρκωτικά τον Gary Hinman γράφοντας στον τοίχο το σύνθημα «πολιτικά γουρούνι», μια απεχθή πρόβα για όσα «και δεινά και δύστηνα» (Οιδίπους) θα επακολουθούσαν λίγες ημέρες μετά...

Όταν η παρέα γλύστρησε έξω από το σπίτι, σκότωσε ένα νεαρό αγόρι που περνούσε με το αυτοκίνητό του κι έπειτα έκοψε τα καλώδια επικοινωνίας του σπιτιού πριν αλυσοδέσει τους 3 φιλοξενούμενους (W. Frykowski, A. Folger, J. Sebring) και τη μία ένοικο της οικίας. «Θα πεθάνετε όλοι» ήταν η δήλωση των δολοφόνων πριν αρχίσει ένα όργιο από 102 μαχαιριές και αιμάτινες «ζωγραφικές» στους τοίχους.

Την επόμενη μέρα μια ακόμη οικογένεια (των Labianca) θα θανατωνόταν, κάνοντας την Αμερική, μαζί μετά το «εξωτικό» Βιετνάμ, να αντικρύσει τη Βία και την Ψυχοπάθεια και στο εσωτερικό της...

Κι όμως. Δεν ήταν καν οι πιο βάρβαροι φόνοι στην ιστορία της, δεν ήταν καν οι φόνοι πλουσίων για τα δεδομένα της. Ήταν όμως οι φόνοι που τελείωσαν μεμιάς τις απολιτίκ, στο βάθος ρομαντικές παραισθήσεις των παιδιών των λουλουδιών, θέτοντας βαθύτερα πολιτικά ερωτήματα σε έναν πλανήτη που έβραζε. Και γι' αυτό τους θυμόμαστε ακόμα...

 

της Ελένης Καρασαββίδου

ΠΗΓΗ: Η ΑΥΓΗ


banner psaremagr

© 2004 - 2019 All Rights Reserved. | Φιλοξενία & Κατασκευή HostPlus LTD

hostplus 35

No Internet Connection