banner psaremagr

ΘΑΝΑΣΙΜΟ ΣΚΑΛΩΜΑ

Μα που είναι επιτέλους τα ψάρια;
Δεν είναι δυνατόν, κάπου θα τα πετύχω.
Έτσι σκεπτόμενος ξεκίνησα εχθές Σάββατο 7/1/06 κατά το σούρουπο για ψάρεμα.
Δεν θα πήγαινα όμως στα συνηθισμένα μέρη που επί 5 τουλάχιστον μήνες τώρα, πηγαίνω και δεν παίρνω τσιμπιά.
Έ όχι, έπρεπε να αλλάξω τοποθεσία.
Πράγματι μετά από
αρκετό ψάξιμο, διάλεξα μία παραλία στην οποία δεν είχα, ρίξει ποτέ τα εργαλεία μου, αλλά που κατά καιρούς, όταν περνούσα από εκεί, έβλεπα "πεταχτάρηδες" να την χρησιμοποιούν.
Ψιλόβρεχε άλλωστε, και είχε 6 βαθμούς θερμοκρασία, οπότε και μου φάνηκε βολική μιας και θα μπορούσα να παρακολουθώ το καλάμι μου και μέσα από το αυτικίνητο.
Δόλωσα την αρματωσιά μου, τύπου pater noster με ακροβάτη και αντί για βαρίδι έβαλα για πρώτη φορά, πλαστικό μαλαγρωτή με τρύπες και ενσωματωμένο βαρίδι, ενώ για μαλάγρα χρησιμοποίησα κάποια έτοιμη.
Έστειλα την αρματωσιά γύρω στα 70 μέτρα μέσα στην αρκετά κυματισμένη θάλασσα, έστησα το καλάμι στο παγκάκι που ήταν εκεί, μπήκα στο αυτοκίνητο και περίμενα.
Και περίμενα και περίμενα...
Μετά από μισή ώρα αναμονής, κατά τις 8.00 περίπου το βράδυ αποφάσισα να ελέγξω τα δολώματά μου, έλα όμως που η αρματωσιά είχε σκαλώσει.
Πάει ο μαλαγρωτής σκέφθηκα και μετά από κάποιες αποτυχημένες προσπάθειες να την ξεσκαλώσω με το καλάμι, πήρα την πετονιά στα χέρια μου.
Εκεί αρχίζει η ιστορία.
Όσο και άν προσπάθησα και πονούσαν οι παλάμες μου, ούτε ξεσκάλωνε, ούτε κοβότανε η πετονιά.
Έτσι την τύλιξα 5-6 φορές γύρω από το μπράτσο μου και πάνω από το μπουφάν που φορούσα και άρχισα να τραβώ, υποχωρώντας και ρίχνοντας όλο το βάρος του σώματός μου (130 κιλά) προς τα πίσω λές και τραβούσα βάρκα από το παλαμάρι αλλά και αυτή μου η προσπάθεια δεν απέδωσε.
Έπρεπε λοιπόν να τραβήξω απότομα, μήπως και κοπεί η πετονιά στον κόμπο.
Έτσι και έκανα κάποια στιγμή.
Όμως την στιγμή που έκανα την απότομη κίνηση, μία από τις σπείρες τις πετονιάς που ήταν τυλιγμένες στο μπουφάν "γλύστρισε" και βρήκε τον γυμνό καρπό μου.
Δεν βρήκε όμως μόνο "ψαχνό" αλλά και την φλέβα και την έκοψε και άρχισε να τρέχει το αίμα μου ρυάκι.
Ο πόνος δεν περιγράφεται, αλλά και ο κίνδυνος να πάω "σαν το σκυλί στο αμπέλι" ήταν μεγάλος.
Ευτυχώς είχα μαζί μου σύρμα γαλβανιζέ και πένσα.
Έβγαλα το μπουφάν και την φόρμα που φορούσα και με την βοήθεια ενός περαστικού (ήμουν σε κατοικημένη περιοχή) δέσαμε το μπράτσο μου πιό ψηλά, κοντά στον αγκώνα.
Ο ίδιος περαστικός με μετέφερε στο Νοσοκομείο (10 λεπτά διαδρομή) ενώ εγώ κρατούσα το χέρι μου κλεισμένο σε σχήμα V και πίεζα την φλέβα στο σημείο που έτρεχε το αίμα.
Μου παρήσχαν τις πρώτες βοήθειες, μου έραψαν την φλέβα και παρόλον ότι ήθελαν να με κρατήσουν μέσα, εγώ έφυγα και επέστρεψα στο μέρος που συναίβει το ατύχημα.
Το αυτοκίνητο βεβαίως ήταν κλειδωμένο, αλλά το καλάμι "ψάρευε" ακόμη.
Έ δεν πήγαινε πλέον να προσπαθήσω ξανά να ξεσκαλώσω την αρματωσιά, οπότε, έκοψα την πετονιά με το τσιγάρο και έφυγα παίρνοντας μαζί την χειρότερη ψαρευτική ανάμνησή μου αλλά και το μάθημα πως πρέπει να ψαρεύω σε σημεία που γνωρίζω και άς μην έχει ψάρια.
Τί τα θέλω άλλωστε αφού δεν τα τρώω!


banner psaremagr

© 2004 - 2019 All Rights Reserved. | Φιλοξενία & Κατασκευή HostPlus LTD

hostplus 35

No Internet Connection