banner psaremagr

Οδοιπορικό στη Κάλυμνο

kalimnos2007 007 small«Το καλοκαίρι τέλειωσε μαζί και το σφουγγαράδικο ταξίδι. Καλοδουλειά και φέτο..... Μπόλικο πράμα και τ΄ ανθρώπινα θύματα λίγα.......

Τα καραβόσκαρα, τα τρεχαντήρια, οι σκάφες γυρνάγανε πίσω στο νησί φορτωμένα το πολύτιμο φορτίο, το σφουγγάρι πούτανε κατά το λόγο, οκά και χρυσάφι.......... ».
Τους «Κοντραμπατζήδες του Αιγαίου» του Γιάννη Μαγκλή διαβάζω ξαπλωμένος στον άνετο καναπέ του πλοίου, που επιτέλους, μετά από πολλά χρόνια με ταξιδεύει για 10ήμερες καλοκαιρινές διακοπές, μακριά από τα ζόρια και τα τρεχάματα της καθημερινότητας.
Διακοπές καλοκαιρινές!!!!
Τι ωραία που ακούγεται αλήθεια σε κάποιον που τις έχει στερηθεί. Και πόσο ωραιότερα ακούγεται στα αυτιά του ψαρά, όταν ξέρει ότι ο προορισμός που επέλεξε κρατάει ψάρι. Δεν είναι η πρώτη μου φορά στην Κάλυμνο, αλλά είναι η πρώτη που θα μείνω για τόσες πολλές μέρες.

Η ομάδα και αυτή τη φορά απαρτίζεται από την σύντροφό μου, το δάσκαλο-ψαρά πατέρα κυρ Στάθη, την αγαπημένη μητέρα κυρά Ρένα, που στα 60 κάτι της θυμήθηκε πόσο πορωμένη είναι με το ψάρεμα και δη με το απίκο, στο οποίο ισχυρίζεται ότι έχει γίνει εξπέρ και την Πέρσα το πανέμορφο και πανέξυπνο χρυσαφί Λαμπραντόρ που ευελπιστώ να το κάνω ψαρόσκυλο, δηλαδή ζωντανή απόχη.kalimnos2007 242 small

Στα μονοήμερα και διήμερα ταξίδια μου στην Κάλυμνο έχω ξαναψαρέψει, χωρίς όμως να ξεμακρύνω από την Πόθεια το λιμάνι. Στην ιχθυόσκαλα κάτω από τα μαράσια την κατ΄εξοχήν γειτονιά των ναυτικών, είχα πάρει καλούς σαργούς και είχα ακούσει φήμες για τσιπούρες τέρατα. Πραγματική αίσθηση ελευθερίας και ξεγνοιασιάς να έχεις απέναντί σου το λιμάνι ενός από τα παραδοσιακότερα Ελληνικά νησιά, να ξέρεις ότι αυτό θα μπορείς να το έχεις για δέκα ολόκληρα βράδια χωρίς άγχος για πρωινά ξυπνήματα, γυναικεία μουρμούρα και άλλου είδους αγχωτικά και το κυριότερο να έχεις δίπλα σου αγαπημένα πρόσωπα να μοιράσεις τις όμορφες βραδιές και τη μαγεία του ψαρέματος.

Πράξη πρώτη λοιπόν και ο ψαράς με το ασκέρι του, ΚΑΠΗ γυναίκα και σκύλο στήνει τα καλάμια του στη μικρή και πολύ στενή προβλήτα δεξιά της ιχθυόσκαλας. Αριστερά από την προβλήτα και σε απόσταση περίπου 10 μέτρων, ξεπροβάλει ένας μικρός βράχος, στον οποίο με κάποια ενδιάμεσα βραχάκια μπορεί να φτάσει κάποιος περπατώντας αλλά όχι και να στήσει καλάμια λόγω της στενότητας του χώρου αλλά και της ολισθηρότητας του βράχου. Στα δεξιά υπάρχουν ρεμέτζα από τα ψαροκάικα κι έτσι ο χώρος είναι πολύ περιορισμένος για να στηθούν πολλά καλάμια. Ο βυθός βαθαίνει σχετικά απότομα μετά τα 10 μέτρα και έτσι δεν υπάρχει ανάγκη να βγουν μεγάλα καλάμια και να χρησιμοποιηθούν βαριά μολύβια για μακρινές βολές. Εξ άλλου κοντά στο προβλητάκι που αράζουν τα καΐκια υπάρχει πολύ τροφή από το ξεψάρισμα των διχτυών, κάτι που μου δίνει την σιγουριά ότι τα ψάρια τριγυρνούν και τρώνε από κάτω.

kalimnos2007 076 smallΔύο τηλεσκοπικά καλάμια μήκους 3.30 με action 40-80 στήνονται στις βάσεις, αρματωμένα με μονάγκιστρα παράμαλλα μήκους 40cm και διάμετρου 31, αγκίστρια 3άρια και συρόμενα 50άρια μολύβια ρίχνονται βιαστικά στο νερό δολωμένα με ολόφρεσκο στήθος κοτόπουλου, και μονοδόλι. Στην αριστερή πλευρά της προβλήτας η κυρά Ρένα με τη σύντροφό μου ρίχνουν τις 7μετρες καλάμες τους με αρματωσιές μονοκόμματες μήκους όσο και η καλάμες και μικρό δαγκωτό μολυβάκι φακή, 30 πόντους πάνω από το 3άρι δολωμένο με κοτόπουλο αγκίστρι. Οι βολές με τα casting καλάμια δεν ξεπέρασαν τα 50-60 μέτρα και με σύμμαχο την άπνοια της βραδιάς μπόρεσα να τις εκτελέσω με εξαιρετική ακρίβεια, για να αποφύγω το βράχο στα αριστερά μου και τα ρεμέτζα στα δεξιά.

Οι πρώτες αναγνωριστικές βολές σε διάφορες αποστάσεις, δεν έφεραν αποτέλεσμα και το πρώτο δίωρο κύλησε με συνεχόμενες αλλαγές δολωμάτων, είτε γιατί έτρωγαν τα μικρόψαρα, είτε γιατί έτρωγαν και τα μεγάλα με πονηριά. Το ίδιο σκηνικό και στα απίκο, με αποτέλεσμα να αρχίσουν οι πρώτες μουρμούρες. Πραγματική ευλογία να έχεις τη σύντροφο συνοδοιπόρο στις αλιευτικές εξορμήσεις, αλλά όταν αρχίσει η νύστα, η αψαριά και η μουρμούρα, ειλικρινά σύντροφοι ψαράδες, ειδικά την τελευταία προτιμώ να την απολαμβάνω στο σπίτι. Δένει περισσότερο με το περιβάλλον!

Ο θεός με άκουσε και αυτή τη φορά και ο πρώτος μισόκιλος αλήτης σαργός χτύπησε στην καλάμα της κυρά Ρένας τραβώντας το μισό καλάμι μέσα στη θάλασσα. Μία συναρπαστική εμπειρία όχι μόνο για τους έμπειρους ψαράδες, που έχουν κάνει τα χέρια αμορτισέρ και κουμαντάρουν τα κεφάλια με επιδεξιότητα, αλλά και για τα άπειρα γυναικεία χέρια, που νομίζουν ότι έχουν πιάσει καρχαρία και διώχνουν το υπόλοιπο κοπάδι με τις φωνές τους. Το θετικό στην περίπτωση ήταν ότι η πρώτη αλιευτική εξόρμηση πήρε παράταση και οι προτάσεις για ξεκούραση αυτό το πρώτο βράδυ ψαρέματος μετά και από το κουραστικό ταξίδι από Ρόδο προς Κάλυμνο, ξεχάστηκαν. Και βέβαια ένα αξιόλογο ψάρι μπήκε στον κουβά και μας γέμισε αισιοδοξία για τη συνέχεια.

Το δεύτερο σημάδι για μια καλή ψαρευτική βραδιά, δεν άργησε να εμφανισθεί. Το αριστερό καλάμι, αυτό που είχε ριχτεί ακριβώς δίπλα από τον βράχο με δόλωμα μονοδόλι, δίπλωσε και τα φρένα άρχισαν να παίρνουν με ταχύτητα. Σιγή για λίγο και τα φρένα άρχισαν πάλι να κελαηδούν. Ελαφρό σφίξιμο, αναγνώριση του αντιπάλου και αργό λεβάρισμα. Το ψάρι είναι μεγάλο, δεν έρχεται με ευκολία, παίρνει κεφάλια τρελά και με αναγκάζει να ανοίξω λίγο ακόμα τα φρένα και να του δώσω, για να μη μου διαλύσει τις πετονιές, αφού παίρνει και προς τα αριστερά, ενώ η πετονιά είναι πλέον σε απόσταση αναπνοής από τον βράχο. Ένας αδέξιος χειρισμός θα μου στερήσει τη χαρά να δω τουλάχιστον τι είναι. Με κίνδυνο να γλιστρήσω πατάω πάνω στα βραχάκια και φτάνω μέχρι το βράχο, για να έχω καλύτερο έλεγχο του ψαριού, που επιμένει να τραβάει δυνατά και να παίρνει κεφάλια όλο και πιο αριστερά. Η πετονιά έχει περάσει πάνω από το βράχο, αναγκάζοντάς με να κρατάω το καλάμι, όσο ψηλότερα μπορώ, για να αποφύγω την επαφή της με το βράχο. Και εκεί που η μάχη είναι αμφίρροπη με τον ψαρά και το ψάρι να τα δίνουν όλα, συμβαίνει το χειρότερο. Το καλάμι ελαφραίνει, η πετονιά λασκάρει και τα επόμενα δευτερόλεπτα μας βρίσκουν με λυπημένο ύφος να κρατάμε εγώ το καλάμι και η σύντροφος, που εν τω μεταξύ έχει ανέβει και αυτή στο βράχο, την απόχη περιμένοντας μάταια να αποχιάσει το ψάρι.

kalimnos2007 031 smallΤι να ήταν άραγε ; Μεγάλος σαργός που είχε καταπιεί το μονοδόλι και έκοψε το παράμαλλο τρίβοντάς το στα δόντια του ; Τσιπούρα που με τα δυνατά της σαγόνια τραγάνισε πετονιά ή αγκίστρι ; Το γεγονός είναι ότι το παράμαλλο ήταν κομμένο στο ύψος του αγκιστριού, σαν να τρίφτηκε σε ξυράφι. Ότι και να ήταν ξεχάστηκε γρήγορα, όταν το δεύτερο καλάμι δολωμένο με κοτόπουλο λύγισε κι αυτό δυνατά και τα φρένα άρχισαν και πάλι να μας χαρίζουν αυτή την υπέροχη μελωδία, που μόνο οι ψαράδες ξέρουν να αναγνωρίζουν και να εκτιμούν. Το ψάρι τραβούσε δυνατά, όχι όσο το προηγούμενο, δεν έπαιρνε δεξιά και αριστερά, ερχόταν ευθεία πάνω στην προβλήτα δίνοντάς μου τη δυνατότητα να δουλέψω καλύτερα τα φρένα και την παραβολή του καλαμιού, χωρίς τον κίνδυνο γλυστρίματος στα βράχια.

Αυτό είναι το θήραμα που πάντα ονειρεύομαι στον ύπνο και το ξύπνιο μου!! Σαργός, περίπου στο κιλό, να κείτεται στην προβλήτα κι εγώ να πανηγυρίζω σιωπηλά με το χαμόγελο ως τα αυτιά. Μέχρι και το σκυλάκι μου γαύγιζε χαρούμενα ενισχύοντάς μου την ελπίδα, ότι θα εξελιχθεί σε εξαιρετικό ψαρόσκυλο.

Η υπόλοιπη βραδιά μέχρι το ξημέρωμα εξελίχθηκε μάλλον ανιαρά με αραιά τσιμπήματα, που όμως μεταφράστηκαν σε δυο ακόμα μισόκιλους σαργούς. Το ξημέρωμα βρήκε εμένα να απολαμβάνω το τοπίο, τη σύντροφο με την κυρά Ρένα να κοιμούνται στο αυτοκίνητο και την Πέρσα με γαμπρό, το σκυλάκι μασκότ της ιχθυόσκαλας, που προτιμούσε να τρώει σαρδέλες αντί για τα φιλετάκια κοτόπουλο που ευγενικά του προσέφερα. Βρε τι σου κάνει η δύναμη της συνήθειας και οι συναναστροφές με ψαράδες!!!

Αν και η πρώτη βραδιά μας άφησε απόλυτα ικανοποιημένους από το αποτέλεσμα, το δεύτερο βράδυ αποφασίσαμε να ψαρέψουμε στην άλλη πλευρά του νησιού την Βορινή, τις Μυρτιές. Πληροφορίες για τον τόπο δεν είχα, παρά μόνο την περσινή kalimnos2007 058 smallεμπειρία της για την προβλήτα των Μυρτιών, όπου με το απίκο της είχε βγάλει 2-3 καλούς σαργούς με αρκετά φρεσκαρισμένο Δυτικό. Δεν γνώριζα τίποτα, ούτε για την μορφολογία του βυθού, αλλά ούτε για τις συνήθειες των ψαριών.

Το γνωστό σκηνικό στήθηκε και πάλι στην αρκετά ευρύχωρη αυτή τη φορά προβλήτα, με τη σύντροφο να ψαρεύει αριστερά της προβλήτας προς τα ρηχά με το απίκο της κι εμένα να ρίχνω τα casting καλάμια προς την Τέλενδο, το μικρό νησάκι που βρίσκεται σε μικρή απόσταση απέναντι από τις Μυρτιές. Ο καιρός ήταν 4-5 μποφώρ, Δυτικός, με τάσεις για φρεσκάρισμα, δυσκολεύοντας τις βολές, μιας και τον είχα πλευρικά. Μέχρι τις 12 τα μεσάνυχτα, ώρα που σταματούσαν τα τουριστικά καΐκια τα δρομολόγιά τους προς Τέλενδο, τα δολώματα εξαφανιζόντουσαν στο δευτερόλεπτο και οι αρματωσιές τις περισσότερες φορές σκάλωναν στις φυκιάδες και τα βράχια που υπέθετα ότι συνέθεταν σκηνικό βυθού ζούγκλας.

Εν τω μεταξύ στο μενού των δολωμάτων προστέθηκε και ένας ολοζώντανος φαραώ, που είχα προμηθευτεί το απόγευμα από αλιευτικό κατάστημα κάτω στο λιμάνι.

Θα πρέπει να σημειώσω εδώ, ότι, όποιος αποφασίσει να ταξιδέψει στην Κάλυμνο, δεν χρειάζεται να κουβαλάει μαζί του δολώματα. Τα 2-3 αλιευτικά μαγαζιά διαθέτουν σχεδόν τα πάντα, από μάνες και μονοδόλια ντόπια και εισαγωγής μέχρι φαραώ, αμερικάνικο σκουλήκι, μαμούνι και μπικατίνι.

Την ώρα που το τοπίο ησύχαζε και τα φώτα της προβλήτας χαμήλωσαν τσίμπησε ο πρώτος σαργός στο καλάμι με δόλωμα φαραώ. Την ώρα που προσπαθούσα να τον ξαγκιστρώσω η σύντροφος φωνάζει για ψάρι στο απίκο. Φωνή που δεν απέδιδε την εικόνα του διπλωμένου απίκο μέσα στη θάλασσα μέχρι τη μέση και το σφύριγμα της πετονιάς, έως ότου να φτάσει σε αυτό το σημείο. Με βάση την ένταση της φωνής της, υπέθεσα ότι το ψάρι ήταν μετρίου μεγέθους, και συνέχισα το ξαγκίστρωμα αφήνοντάς την να απολαύσει το λεβάρισμα. Ο σαργός στον κουβά και ο ¨έμπειρος¨ τραβάει για την άλλη πλευρά της προβλήτας, να δει τι κάνει το ¨νεούλι¨ και το ψάρι του.

- Μου τα έκοψε και μένα όπως και σε σένα χθες, μου λέει και με αφήνει κάγκελο.

- Και γιατί δεν μου φώναξες ; Την επιπλήττω με ύφος αυστηρό.

Μου φώναξε η άμοιρη, αλλά πώς να αναγνωρίσω από τη φωνούλα την ξεψυχισμένη το μέγεθος του ψαριού, όταν με τους φίλους μου σε ανάλογες περιπτώσεις χαλάμε τον κόσμο, αλαλάζοντας για απόχη?

- Άσε μου το απίκο και πρόσεχε τα άλλα καλάμια, μπας και ξανατσιμπήσει.

kalimnos2007 105 smallΚαι ξανατσίμπησε το άτιμο εκθέτοντας και τον έμπειρο ψαρά. Με διστακτικό τρόπο στην αρχή και μικρά επαναλαμβανόμενα τσιμπήματα το καλάμι βούτηξε βίαια όλο μέσα στη θάλασσα, θέση από την οποία δεν επανήλθε ποτέ. Η μοναδική μου αντίδραση στην περίπτωση αυτή θα ήταν να αφήσω το καλάμι μέσα στη θάλασσα, ευελπιστώντας να σκαλώσει κάπου και να το μαζέψω το επόμενο πρωί με τη μάσκα. Τέτοιο τράβηγμα στο απίκο δεν έχω νιώσει ποτέ άλλοτε στα 37 χρόνια που ψαρεύω σαργούς με αυτή την τεχνική. Πραγματικά με τρόμαξε και με άφησε άναυδο η δύναμη, η ταχύτητα και τα μηδενικά περιθώρια αντίδρασης που μου άφησε αυτό το ψάρι. Αρματώνω ξανά το απίκο με 37άρα αυτή τη φορά, αλλά μάλλον το ψάρι είχε ταξιδέψει τρέχοντας κάπου στο Αιγαίο, παρασύροντας και τα υπόλοιπα που μέχρι εκείνη τη στιγμή μας κρατούσαν σε ενδιαφέρον.

Ο καιρός εν τω μεταξύ είχε σπάσει σε σχεδόν άπνοια, διατηρώντας όμως έναν έντονο κυματισμό, που έδινε ελπίδες για κάτι καλό το ξημέρωμα. Και οι ελπίδες επαληθεύτηκαν με ένα 2κιλο λαυράκι στο φαραώ και μερικούς μικρότερους σαργούς στο κοτόπουλο.

Το μελανό σημείο της βραδιάς ήταν ένα ορφοπούλι που είχε την ατυχία να τσιμπήσει σε ένα από τα δολώματα , να το καταπιεί και να τραυματιστεί θανάσιμα. Είναι πραγματικά άσχημο το συναίσθημα να ξέρεις ότι ένα ψάρι που φτάνει και ξεπερνάει τα 20 κιλά, χάνεται έτσι σε μικρό μέγεθος, έστω και αν δεν είναι στις προθέσεις του ψαρά.

Η ψαριά καλή και αυτή τη δεύτερη βραδιά, όμως μας έμεινε η πίκρα για τα μεγάλα ψάρια που χάθηκαν, γεγονός που έδωσε τροφή στα πειράγματα που συνόδευσαν τον πρωινό μας καφέ.

Με λιγοστό ύπνο, ακολουθώντας τη γνωστή ρήση των διακοπών ¨όσο περισσότερο κοιμάμαι, τόσο λιγότερο ζω και ψαρεύω¨, ξεκινήσαμε κάποια ώρα το μεσημεράκι για μπάνιο στις Μυρτιές, μπάνιο βέβαια για όλους τους υπόλοιπους της παρέας μιας και ο δικός μου στόχος ήταν η ανίχνευση και καταγραφή του βυθού που ψάρευα το προηγούμενο βράδυ και που είχα σκοπό να ψαρέψω και το επόμενο. Γύρω τριγύρω από την προβλήτα των Μυρτιών υπήρχαν μεγάλες φυκιάδες και βράχια σε βάθος όχι μεγαλύτερο των 3-4 μέτρων και δεν είδα ούτε ένα αξιοπρεπές ψάρι. Κάτι μικρά σπαράκια να παίζουν στα ρηχά και ελάχιστες τζούνιορ μουρμούρες να βόσκουν στα μικρά αμμώδη περάσματα, που χώριζαν τις φυκιάδες από τα βράχια. Απορώ, πως κατάφερα να σηκώσω από το βυθό μολύβια και αρματωσιές χθες το βράδυ. Κρίνοντας από την πολύ άσχημη μορφολογία του δεν θα έπρεπε να σηκώσω ούτε ένα.kalimnos2007 194 small

Αριστερά από τις Μυρτιές και σε απόσταση περίπου 300 μέτρων βρίσκεται το μικρό λιμανάκι του Μελιτσάχα, το βυθό του οποίου θα ήθελα πάρα πολύ να εξερευνήσω, διότι οι Μυρτιές, αν και μου έδωσαν καλά ψάρια και συγκινήσεις, δεν με ενέπνεαν πλέον από πλευράς μορφολογίας βυθού. Αποφάσισα να διανύσω την απόσταση από θάλασσα, για να δω, αν και από εκείνη την πλευρά επικρατούσαν οι ίδιες κακές συνθήκες βυθού. Οι φυκιάδες συνεχίζουν, αλλά εδώ οι αμμώδεις λωρίδες είναι περισσότερες και φαρδύτερες δημιουργώντας συνθήκες για πιο εύκολο ψάρεμα το βράδυ. Κι εδώ όμως τα ψάρια είναι λιγοστά και υποθέτω, ότι ή είναι κρυμμένα στις χαρακιές, ή έρχονται από αλλού για να τραφούν στα ρηχά.

Το περιστατικό όμως που έμεινε βαθιά χαραγμένο στη μνήμη μου από αυτές τις διακοπές ήταν το μεθυσμένο, ή ερωτικά απογοητευμένο λαυράκι, που βρήκα στο διάβα μου, κολυμπώντας από τις Μυρτιές στου Μελιτσάχα. Κολυμπώντας λοιπόν στα αβαθή, άντε να ήταν 3 μέτρα το πολύ, βλέπω μια μεγάλη ράχη ψαριού να κινείται αργά και νωχελικά ανάμεσα στις φυκιάδες. Ήταν ένα 5κιλο λαυράκι που στη θέα του και μόνο ξύπνησε μέσα μου το ένστικτο του κυνηγού- ψαροντουφεκά. Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα ψαρέψει συστηματικά με ψαροντούφεκο και το 50άρι αεροβόλο, που είχα στη διάθεσή μου, το έπαιρνα μαζί μου στις θαλάσσιες βόλτες μόνο και μόνο για ασφάλεια, ή για να μην χαθεί ένα καλό ψάρι, που θα βρισκόταν στο δρόμο μου. Μέχρι εκείνη τη στιγμή τα καλύτερα θηράματα ήταν κάτι μπαρμπούνια που ήταν η ευκολότερη λεία. Και ξαφνικά βλέπω στο μισό μέτρο μπροστά μου ένα τεράστιο λαυράκι να σεριανίζει, χωρίς να πτοείται από την παρουσία μου. Κι εγώ να μην έχω πάρει μαζί μου το ψαροντούφεκο, το οποίο Βρισκόταν μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά μέσα στο αυτοκίνητο!!! Πίσω ολοταχώς, παίρνω το όπλο και υπόσχομαι στην απολαμβάνουσα τον καυτό ήλιο σύντροφο, ότι θα επιστρέψω σε λίγο με ένα 5κιλο λαυράκι. Για μια ακόμα φορά με προτρέπει να δω έναν καλό ψυχίατρο ειδικευμένο σε αλιευτικές ασθένειες. Δέκα λεπτά μετά, φουσκωμένος σαν το παγώνι από υπερηφάνεια, εν μέσω χειροκροτημάτων από τους παρευρισκόμενους τουρίστες, αναδύομαι με τον λαύρακα καρφωμένο στην τρίαινα και αφήνω έκπληκτους τους πάντες μη εξαιρουμένου του εαυτού μου και της συντρόφου.

kalimnos2007 083 smallΆμα σε θέλει η θάλασσα......έγινα ξαφνικά και πετυχημένος ψαροντουφεκάς!!!

Και να 'μαι στην προβλήτα του Μελιτσάχα, μπροστά στην μπούκα, έχοντας στα αριστερά μου τον λιμενοβραχίονα να με προστατεύει από τον αέρα, δεξιά την είσοδο του λιμανιού και ευθεία μπροστά στα 300 περίπου μέτρα την προβλήτα των Μυρτιών. Ο καιρός είναι και απόψε Δυτικός με μικρό κυματισμό, αρκετά θολή θάλασσα και συνθήκες καλές, για να πιάσω τους σαργούς που δεν είδα στη μεσημεριανή ανίχνευση βυθού.

Κι όμως, ήταν κάπου εκεί, διότι με την πρώτη ριξιά, λοξά αριστερά προς τα ανοιχτά και πριν προλάβω να δολώσω το δεύτερο, χτυπάει ο πρώτος κιλίσιος σαργός στο κοτόπουλο. Βρε τι φαντομάδες σαργοί είναι τούτοι!! Εμφανίζονται στα ξαφνικά και τρελαίνουν τα καλάμια στο κούνημα και εξαφανίζονται πάλι στα ξαφνικά αναγκάζοντάς σε σε ολονύχτιο ψάρεμα, μήπως και ξανάρθουν. Ήταν καλή και η αποψινή βραδιά με την κυρά Ρένα να βγάζει τον πρώτο της καλό σαργό στο απίκο και να φωτογραφίζεται κατά το ξημέρωμα περιχαρής και ολοζώντανη μετά από ξενύχτι. Όλη τη νύχτα την έβγαλε πάνω σε ένα καΐκι στο εσωτερικό του λιμανιού κρατώντας ένα 7μετρο απίκο....Α ρε μάνα χαρά στο κουράγιο σου!!!

Τα πειράγματα των αγαπητών μας φίλων, που μας φιλοξένησαν όλες τις μέρες των διακοπών στην Κάλυμνο, έδωσαν τη θέση τους στις παρακλήσεις τους:

- Φτάνει ποια, όχι άλλα ψάρια ρε παιδιά, ας πάμε σε κανένα ταβερνάκι να φάμε και τίποτα άλλο. Η μεγάλη παρέα κατέληξε να τρώει πάλι ψάρια στο γραφικό ταβερνάκι δίπλα στη θάλασσα, σε μία από τις όμορφες παραλίες της Καλύμνου, τα Λινάρια. Οι στάλες από τα κύματα έσκαγαν λίγα μέτρα μπροστά μας και μας δρόσιζαν από τον καλοκαιρινό καύσωνα.

Δεν είναι μόνο για ψάρεμα η Κάλυμνος. Έχει απίστευτες ομορφιές όπως τον κολπίσκο στο Βαθύ, που μοιάζει με φιόρδ σε μικρογραφία, τις παραλίες, Μυρτιές, Μασούρι και Συκιά απέναντι από το νησάκι της kalimnos2007 014 smallΤελένδου, όπου έχω δει ένα από τα ομορφότερα ηλιοβασιλέματα, τον Εμποριό, τελευταίο προορισμό προς Βορά, το βαθύ κόλπο των Αργινωντών, στον οποίο μάλιστα έπιασα και 2 σαργουδάκια και άπειρα μουγκριά με τον Καλύμνιο φίλο και αδελφό Σκεύο, τη μονή του Αγίου Σάββα από όπου βλέπεις την Πόθια και το λιμάνι από ψηλά, τα Θέρμα με τα άπατα καταγάλανα και πάντα ήρεμα νερά, τα Βλυχάδια με το μουσείο των σφουγγαράδων και τους κατακόρυφους βράχους που ξεκινούν από το Καστέλλι μέχρι και τον Εμποριό και αποτελούν τα τελευταία χρόνια έναν από τους δημοφιλέστερους διεθνείς αναρριχητικούς προορισμούς.

«Κοφτοί όγκοι πέφτουν κάθετα. Τους βλέπεις και σφίγγεται η πνοή σου. Τα κύματα σηκώνουνται ψηλά και τους χτυπούν αφρισμένα. Μα είναι τόσο αστεία μπροστά στον όγκο του βουνού, που μοιάζουνε με άνθρωπο που μπήκε στη θάλασσα, ίσαμε τα πόδια......ζερβά τους γρέγο τραμουντάνα βρίσκεται η Τέλεντος......» Η Τέλενδος το μικρό νησάκι απέναντι από τις Μυρτιές, έμπνευση των ντόπιων ζωγράφων και όχι μόνο, την οποία μπορεί κανείς να επισκεφτεί με τουριστικά καΐκια καθημερινά και με δρομολόγια ανά ημίωρο. «Η Τέλεντος με τα ψηλά βουνά της, όπως απλώνεται από μάκρος και αγκαλιάζει ένα τμήμα της στεριάς, φτιάχνει πρώτης γραμμής αραξοβόλι, κόντρα στους απάνω καιρούς....». Στο πίσω μέρος της Τελένδου βρίσκεται η άγρια παραλία του Χοχλακά, ενώ μπροστά τα γραφικά ταβερνάκια κατά μήκος του μικρού λιμανιού αλλά και στο ύψωμα πάνω από τον Χοχλακά χαρίζουν απίστευτη θέα προς στην Κάλυμνο.

kalimnos2007 210 smallΕίναι τόσα τα μέρη που μπορεί να επισκεφτεί και να απολαύσει κανείς στην γραφική Κάλυμνο που δεν θα έφταναν όλες οι σελίδες του περιοδικού για να περιγραφούν. Ένα πάλε ποτέ κραταιό οικονομικά νησί, που στήριζε το είναι του στην αλιεία και εμπορία του σφουγγαριού, που υπήρχε άφθονο στις θάλασσες τις Μεσογείου, θάλασσες που όργωναν τα Καλύμνικα σφουγγαράδικα. Κι όταν στα μέσα τις δεκαετίας του ογδόντα έπεσε η αρρώστια των σφουγγαριών λίγο μετά την καταστροφή του Τσερνομπίλ, αυτά έγιναν από δυσεύρετα έως ανύπαρκτα.

Οι Καλύμνιοι θαλασσινοί όμως δεν το έβαλαν κάτω. Δεν υπάρχει Ελληνικό νησί και θάλασσα, που να μην ψαρεύει κι ένα Καλύμνικο αλιευτικό καΐκι. Εδώ βέβαια οφείλω να εκφράσω την αντίθεσή μου στις πρακτικές μερικών Καλύμνιων ψαράδων και κυρίως στη χρήση δυναμίτη που διατίθεται τόσο άφθονος στο νησί, ώστε τις μέρες του Πάσχα και για χάρη του εθίμου, οι Καλύμνιοι ανατινάζουν τόνους δυναμίτη κάνοντας το νησί να σείεται συθέμελα.

Σκαμμένα αλλά ευγενικά και φιλόξενα πρόσωπα, είναι οι φιγούρες που κανείς αντικρίζει στην ιχθυόσκαλα, παλιούς σφουγγαράδες με χαραγμένα τα σημάδια στα πρόσωπα από την αλμύρα και στα πόδια από την αρρώστια των δυτών. «Μόνο στα σφιχτά και αδυνατισμένα τους πρόσωπα βλέπεις να απλώνεται άγρια περηφάνια και μέσα στα μάτια τους φλογοκαθρεπτίζουνται σκιές της θάλασσας.....»

Μακάρι να μπορούσα να έγραφα περισσότερα για τούτο το νησί, που έχω πλέον στην καρδιά μου. Για τους ψαρότοπους, τα αξιοθέατα και τα καλοκαιρινά του θέλγητρα για τους ανθρώπους και τη ζωή τους στη θάλασσα. Αποχαιρετώ την Κάλυμνο στα γραφούμενά μου και ένα σφίξιμο με πιάνει, όπως τότε που την αποχαιρέτησα πάνω από το πλοίο της επιστροφής....δεν μου έφτασε και θα ξαναπάω....δεν μου έφτασε και θα ξαναγράψω!!!!

Σάββενας Γιώργος


banner psaremagr

© 2004 - 2019 All Rights Reserved. | Φιλοξενία & Κατασκευή HostPlus LTD

hostplus 35

No Internet Connection