....Για γέλια και για κλάματα...(η αλιώς Τύχη και η....Τεχνική!!!)

17/09/2008 16:13 #1 από vasilios
Αγαπητοί φίλοι ψαράδες και μη ψαράδες :)
Η παρακάτω.μακροσκελής αφήγηση οσο κι'αν σας φανεί 'παραμύθι'είναι πέρα για πέρα αληθινή, και μου συνέβει τον Αύγουστο του 2006, η ιστορία....η μάλλον η περιπέτεια, άρχισε όταν τελειωσαν οι όμορφες μέρες των διακοπών και έπρεπε να επέστρέψουμε με το έταιρον ήμισυ :) στην βάση μας στην Αθήνα :( απο τα 'άγια χώματα της πτρίδας μου ' της Μάνης, και επειδή δεν διαθέτουμε κάποιο σπίτι στο χωριό, νοικοιάζουμε κάθε χρόνο που πάμε για καμιά δεκαριά μέρες σε ξενοδοχείο στην Καλαμάτα, -όπου εντελώς συμπτωματικά !!! κάνω και μερικά απο τα καλύτερα ψαρέματα μουρμούρας - όποιος ξέρει απο Καλαμάτα ξέρει τι λέω :) έτσι λοιπόν αφού θα επιστρέφαμε, και αφού είχαμε ακόμα μπροστά μας ενα Σαββατοκύριακο - και επειδή μου αρέσει γενικώς να ψάχνω για νέους ψαρότοπους - αποφασίσαμε με την σύζυγο (ναι, δωστε μου την κότα !!! ) να πάμε σε ένα μέρος που καποιος φίλος μου είχε πει τα καλύτερα, για κάτι φαγκριά θηρία, και για κάτι σαργούς τέρατα, σε κάποιο μέρος της λακωνίας, προς το Πόρτο Κάγιο απο την μεριά του Λακωνικού κόλπου, ....αντε θα το πώ, στην Κοκκάλα,είχαμε λοιπόν μπροστά μας 2 μέρες καθαρά για ψάρεμα, και αφού προμηθεύτικα δολώματα απο τον φίλο Κώστα στην Καλμάτα( μάνες, μονοδόλια, και ένα φαραώ ) ξεκινήσαμε Παρασκευή κατά τις 11 απο Καλαμάτα για μια διαδρομή(Βάση του χάρτη) 3 ώρες περίπου προς το Πόρτο Κάγιο, διαδρομή που δυστιχώς δεν είχα ξανακάνει όλλα τα προηγούμενα χρόνια, και λέω δυστιχώς διότι πραγματικά αν θέλεις να δείς πανέμορφα μέρη, τους βράχους να κρέμονται μέσα στο απέραντο γαλάζιο, και δεν σε 'πιέζει' ο χρόνος τότε αξίζει να την κάνει κανείς αυτή την διαδρομή, αλλά εγώ είχα άλλα στο μυαλό μου, έπρεπε να ψαρέψω το βραδυ, και επειδή όταν πας σε ένα νέο τόπο, καλό θα είναι να είσαι εκεί με το φως της μέρας έτσι ώστε να 'χαρτογραφίσεις' την ψαρεύτρα σου, οπότε εγώ (εμείς)δεν είχα το μυαλό μου να θαυμάσω το τοπίο, προσπαθουσα να κερδίσω χιλιόμετρα και να είμαι εκεί όσο  γίνετε νωρίτερα, έτσι λοιπόν με εικόνες οπως το να βλέπω τις μύτες των καλαμιών να προσκινούν το κυμοθάλασσο, και φαγγριά θηρία να κρέμονται απο την άκρη της μονής αρματωσίας με το απίστευτα ζωντανό δόλωμα, και σαργούς να γεμίζουν την απόχη μου, κατάπινα τα χιλιόμετρα, και δώστου να περνάμε τώρα απο το Λιμένι, και να ανηφορίζουμε ξανά προς την πανέμορφη Αρεόπολη, και στροφή δεξιά προς Δυρό, και δώστου να φεύγουν τα χιλιόμετρα, αλλά όσο κιάν έφευγαν, ακόμα έβλεπα στον χάρτη απόσταση μεγάλη να μας χωρίζει μέχρι τον τελικό προορισμό μας, η ώρα ήταν θυμάμαι σχεδόν 3 το μεσημέρι, και δεν είχαμε βάλει μπουκιά στο στόμα μας απο το πρωί πρά μόνο καφέ και τσιγάρο, κάποια στιγμη και ενώ το έταιρον ύμιση είχε αρχίσει να τα 'φορτώνει' για να μαλακώσω τις αντιδράσεις, περνωντας απο ένα χωριουδάκι, τις πρότεινα να σταματήσουμε για να φάμε κάτι. με ρώτησε αν είχαμε ακομα πολύ δρόμο και εγώ με την σιγουριά που με διακρίνει τις απάντησα πως μαλλον σε καμιά ώρα φτάναμε.......!!! και έτσι δεν σταματήσαμε ούτε εκεί, τελικά φτάσαμε μετά απο μια ώρα στο Πόρτο Κάγιο !!!!!! εκεί και στην μέση του πουθενά, υπάρχει ενα σταυροδρόμι χωρίς πινακίδες!!!! :spiteful:..που πάμε τώρα? ποιόν να ρωτήσεις που δεν υπήρχε ψυχή ? το κοντινότερο που μπορούσαμε να δούμε για να βρούμε κάποιον να ρωτήσουμε ήταν στην παραλία που φενόταν κάααααααατω μπροστά μας καμιά ώρα όπως το έκοβα δρόμο απο εκεί ψηλά που ήμασταν......αντε και πάμε μέχρι εκεί, και αν μας πούν πως πρέπει να ξανανέβουμε εδώ πάνω τι κάνουμε ? δυο ώρες ανέβα κατέβα, το έταιρον ύμιση έχει αρχίσει να φορτώνει για τα καλά, -αφού ήθελα να τις πω να τραβήξει με την κάμερα, η καμιά φωτογραφία, αλλά σκέφτηκα τι θα μπορούσα να πάθω και έτσι ούτε λέξη- τελικά μετά απο σύντομες και απόλυτα δημοκρατικές διαδικασίες αποφάσησα(πάλι εγώ) να συνεχίσουμε λοξός αριστερά όπου κανονικά και με βάση τον χάρτη, αλλά και με απλό προσανατολισμό (τρομάρα μου)θα 'πέφταμε' ακριβώς !!! μόνο που στους Ελληνικούς χάρτες οι χωματόδρομοι δεν έχουν το ακριβές ανάγλυφο, και έτσι πέσαμε σε ένα χωματόδρομο με 'φυτευτές πέτρες σαν καρφιά, άρχισε όλλο το αμάξι να χοροπηδάει και τα διάφορα αντικείμενα που είχαμε στο ταμπλό να εξανεμίζονται άλλα επάνω στην γυναίκα μου, και άλλα στο πάτωμα.... δεν σας λέω πως με κοιτούσαν πλέον τα - σε άλλες στιγμές όμορφα ματάκια τις- καταλαβαίνετε εσείς :)  αρχισα να επιταχύνω μήπως και έτσι τελείωνε συντομότερα εκείνο το μαρτύριο, και ω ! ως εκ του θαύματος σε μερικά χιλιόμετρα αυτός ο κωλόδσρομος τελείωσε και έδωσε την θέση του σε εναν πολυ καλά ασφαλτοστρωμένο δρόμο, δηλ έτσι μας φάνηκε εμάς μετά απο αυτή την δοκιμασία, τελικά και μετά απο καμιά 25αρια χιλιόμετρα, και αφού η ώρα ήταν ήδη 4 και αφού είχαμε ξελιγωθεί στην πείνα, αφού βοήθησε και ο κωλόδρομος να χωνέψουμε και όσα δεν είχαμε φάει, φτάσαμε σστην κοκκάλααα, ενα μέρος που τα βράχια είναι απο την μια άκρη του χωριού μέχρι την άλλη, έτσι μου το είχε περιγράψει και ο φίλος μου, αλλά μου είχε πεί να κοιτάξω απο την αριστερή πλευρά του χωριού και αφού περάσω εναν χωματόδρομο, για κανένα δεκάλεπτο θα βρω μια ομαλή σχετικά παραλιούλα όπου εκεί θα μπορούσαμε να στήσουμε και την σκηνούλα μας για να ξεκουράσει το κορίτσι μου το κορμάκι του την νύχτα που εγώ θα 'πάλευα με τα θηρία', όσο κι'αν έψαξα, παραλιούλα δεν είδα όμως, παντού βραχούρα του κερατά, που δεν μπορούσε να σταθεί εκεί επάνω τους ουτε Ινδός φακίρης,τι δεξιά απο το χωρίο πήγα,τι αριστερά, παραλία πουθενά, και ενας αέρας κόντρα να μην σε αφήνει να σταθείς, τι να πω τώρα? τι λέμε σε τέτοιεσ περιπτώσεις ? πέρνω τιν απόφαση να την κάνουμε απο εκεί και μάλιστα το συντομότερο δυνατόν,έτσι.ξανά μανά στο αμάξι και αντε πάλι χιλιόμετρα. στον δρόμο προσπαθούσα να σκιεφτώ κάποιο μέρος που θα μπορούσα να ψαρέψω, αλλά και να μπορέσουμε να στήσουμε για την νύχτα, και μου ήρθε στο μυαλό ένα μέρος που είχα δεί παλιότερα λίγο έξω απο το Γύθειο, η ώρα σχεδόν 5,30 και να ήμασται κομμάτια, και καλά εγώ που πήγαινα γυρεύοντας, αλλά το κορίτσι μου δεν έφταιγε σε τίποτα να τραβάει τέτοια ταλαιπωρία, αν και ευτυχώς έχει μάθει απο τέτοια, αφού με ακολουθεί σχεδόν σε όλλα τα ψαρέματα εκτος απο τον βαρύ χειμώνα, με τα πολλά λοιπόνμ φτάσαμε στο Γύθειο, και εκεί είχα την φαεινή -οπωσ αποδείχτηκε αργότερα - ιδέα να σταματήσουμε σε ενα Μάρκετ και αν πάρουμε μερικά φαγώσιμα, έτσι αφού το κορίτσι μου έφερε λίγες ντοματούλες, λίγο τυράκι, και διο τρια ζαμπονάκια, αλλα και μερικά έτοιμα σαντουϊτς, ξεκινήσαμε ξανά για εκείνο το μέρος λίγο παραέξω απο την πόλη, έφτασα μετά απο ένα τέταρτο στην παραλία, και το θέαμα με απογοήτευσε οικτρά, φοβερός αέρας - πάνω απο ενα 7άρι καθαρό - που να σταθείς εκεί ? η άμμος σε μαστίγωνε αλύπητα σε όλο το σώμα, δεν υπήρχε περίπτωση να μπορέσει κάποιος να παραμείνει εκεί - ίσως το βραδυ ο αέρας να έκοβε- αλλά ποιος είχε την διάθεση να κάτσει να το δεί ? ..τώρα πιά έπρεπε να ζητήσω την γνώμη της όσο κι'αν δεν μου άρεσε , την  ρώτησα τι ήθελε να κάνουμε.για να πάρω την ξερή και θυμωμμένη απαντήσή της..να πάμε όσο πιο γρήγορα γίνεται στο σπιτάκι μας, μου κόπηκε κάθε διάθεση για διαπραγμάτευση μαζί της, δεν υπήρχε περίπτωση να την μεταπείσω, τουλάχιστον στην παρούσα φάση, οπότε κάνω πως συμφωνώ.και λέω : καλά, ας μπούμε να φύγουμε και συζητάμε, η ώρα ήδη πλησίαζε 6.30 , έτσι μπήκαμε στο αμάξι και αντε ξανά στο δρόμο, περάσαμε πολλες παραλίες τις οποίες επισκεφτήκαμε,απο το Γύθειο μέχρι και την σκάλα Λακωνίας, ωστόσο καμία δεν προσφερόταν, και αφού βλαστήμησα  την ώρα και την στιγμή, πήρα την μεγάλη απόφαση, (πάλι μόνος μου) να περάσω προς τα επάνω, απο Λεωνίδιο σε κάποια καλά μέρη που ήξερα απο παλιότερα και ήταν λιγάκι μετα το Λεωνίδιο, τα χωριά ,Πλάκα, Πούλιθρα,Λάκος και Σαμπατική, χωρίς να φανερώσω τα μειλίχια σχεδιά μου, έβαλα πλώρη κατά κεί, αφού ανεβήκαμε όλες τις στροφούρες,φτάσαμε στο χωριό 'Κοσμάς' που βρίσκετε ακριβώς στην κορφή του βουνού, εκεί έκανα μια πρόταση μπας και γλυκάνω λιγάκι την κατάσταση, να κάτσουμε να πιούμε ενα καφέ, να ηεπιαστούμε και λιγάκι,ευτυχώς η πρότασή μου έγινε αποδεκτή και σταματήσαμε στην πλατεία τπου χωριού που έχει τα μαγαζιά, και κάτσαμε κάπου για καφέ,εκεί τις έπειασα την κουβέντα και η αλήθεια είναι πως την γλύκανα κάπως, και τότε τις την έριξα, πως εδώ πιο κάτω έχει μερικά μέρη που θα μπορούσαμε να πάμε, να περάσουμε και την νύχτα αλλά και να μην πάνε χαμένα τα δολώματα, με μεγάλη μου χαρά- αλλά και με την δικιά της- συμφώνησε κακόκεφα και τότε τις είπα πως θα πρέπει να φύγουμε για να προλάβουμε την μέρα ακόμα,η ώρα πλησίαζε 7.30, και αφού ξαναμπήκαμε στο αμάξι, αρχίσαμε να κατηφορίζουμε το βουνό, μετά απο περίπου 3/4 φτασαμε να περνάμε το Λεωνίδιο, και απο εκεί βγήκαμε στον Κεντρικό δρόμο, τώτρα έπρεπε να αποφασήσουμε προς τα που θα πάμε,θα πάμε προς τα κάτω? δηλαδή προς Πούλιθρα ? η θα ανέβουμε προς τα επάνω, προς Σαμπατική ? είπαμε να πάμε προς τα επάνω μια και νύχτωνε και ο ήλιος είχε αρχίσει την κάθοδό του προς την δύση του.......κανοντάς μου τα νεύρα μου νήμα ελαστικό, αφού έβλεπα πως έχανα το σούρουπο, έτσι λοιπόν γραμμή για την Σαμπατική, σε μισή περίπου ώρα βλέπαμε το χωρίο απο ψηλά και σε λιγάκι ήμασταν κάτω, αλλά..........και πάλι εμπόδια, εκεί δυστυχώς δεν υπάρχει καλή πρόσβαση στην παραλία, αφού δεν είναι μεγάλη -καμιά 300αρια μέτρα είναι,και αν θέλεις να πας για ψάρεμα στην παραλία θα πρέπει να κουβαλάς όλλα σου τα πράγματα με τα χέρια, και δυστυχώς στο μικρό λιμανάκι που είχε τότε -τώρα το μεγάλωσαν - ήταν γεμάτο απο κόσμο, δεν είχε χώρο ουτε για να παρκάρει κανείς, μέσα σε μερικά λεπτά και εκτιμώντας την παρούσα κατάσταση, τι άλλο? έπρεπε να φύγουμε και απο εκεί, και άντε και φεύγαμε,που πάμε? μήπως τελικά ήταν σωστό αυτό που είχε πει η γυναίκα μου, να πάμε γραμμή για Αθήνα ? μπορεί να ήταν σωστό αλλά εμένα δεν μου καθόταν καλά,είμαι και πεισματάρης, με τούτα και με κείνα και μέχρι να ξαναανέβουμε επάνω στον κεντρικό δρόμο η ώρα ήταν ήδη 9 και είχε σκοτεινιάσει για τα καλά, άρχισα μέσα στο μυαλό μου να φτιάχνω τον χάρτη,αφού η γυναίκα μου τον είχε ήδη διπλώσει και τον είχε βάλει στην θέση του ως να μου λέει πως ξέρω τον δρόμο τώρα για την Αθήνα, εγώ όμως, όχι, δεν είχα σκοπό να πέσω αμαχητί, έτσι καθώς σκεπτόμουνα βλέπω μπροστά μου μια πινακίδα που λέει: ΤΥΡΟΣ-Παραλία Τυρού, έχοντας στο μυαλό μου θάλασσα, σε 1 χιλιόμετρο και χωρίς να πω κουβέντα κάνω δεξιά και αρχίζω να μπαίνω στο χωριό, με ρώτησε τότε το έταιρον ήμισυ, που πάμε και τις λέω πονηρά : Μωρό μου να πάμε να φάμε κάτι, δεν μπορεί να μην έχει μαγαζίά εδώ....συμφώνησε απρόθυμα, και σύνεχισα προς την παραλία, φτάνοντας στην παραλία, τι να δω..γεμάτη η θάλασσα με βάρκες, μα γεμάτη όμως, εκατοντάδες βαρκάκια δεμένα λίγα μέτρα απο την ακτή, μέχρι και η γυναίκα μου απόρησε και με ρώτησε κατάπληκτη, αλλα και απάντησε μόνη της, πως γιατί έχει εδώ τόσες πολλές βάρκες? αρα εδώ θα πρέπει να έχει πολύ ψάρι !!!!! αρπάζοντας την ευκαιρία συμφωνώ μαζί της και συνεχίζω να οδηγώ κατά μήκος της παραλίας που ήταν γεμάτη απο κόσμο που βολταριζε, σε όποιο σημείο δεν ειχε ρεμέτζα απο βάρκες ,ολο και κάποια καλάμια ήταν ρηγμένα, που εγώ μυαλό τώρα για φαγητό,άλωστε το φαγητό ήταν η πρόφαση για να προσεγγίσω την παραλία, έτσι μετά απο μερικές βόλτες πάνω κάτω για να βρούμε κάποιο σημείο που να βολεύει...............( η συνέχεια θα ολοκληρωθεί αύριο) Λόγο ανωτέρας βίας           

Διαφωνώ με όσα λές, όμως θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να τα λες.

Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.

17/09/2008 20:23 #2 από Δημήτρης Ρέρας (SVA)
Το ξύλο πότε το έφαγες;    :rofl:

Φ ι λ ι κ ά ................... 'spark'

Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.

18/09/2008 09:50 #3 από mastoras13
Πρώτη φορά βλέπω ανάρτηση σε επεισόδια, άντε γράψε και το υπόλοιπο να δούμε τελικά τι απέγινε... :shok:

Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.

18/09/2008 10:18 #4 από spirosg
Τι να σου πω ρε μεγάλε είναι σαν να βλέπεις ταινία και πάνω στο καλό να στην κόβουν για ειδήσεις. Αναμένουμε την συνέχεια  :yahoo:

Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.

18/09/2008 12:28 #5 από ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ


Bρε παιδιά, βρε παιδιά. Μα έχουμε πει. Ποτέ στο ψάρεμα με γκαντέμηδες και  γυναίκες. Εκτός κι αν είναι
πορωμένες  με το ψάρεμα.
Γιατι διαφορετικά όχι παντόφλα αλλά θα βγάλει κάνα  μπαζουκας με τηλεκατευθυνόμενο βομβίδιο  :new_snipersmilie:
και τότε θα γίνουμε :mamba:.
Περιμένουμε την συνέχεια.


ΦΙΛΙΚΑ

GM-M45

ΟΤΙ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΣΤΟ ΑΝΤΑΠΟΔΩΣΕΙ ΣΤΟ ΔΕΚΑΠΛΑΣΣΙΟ
fishingimages.blogspot.com/

www.facebook.com/groups/479784188731210/ FISHING CASTING - SURFCASTING IN GREECE

Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.

18/09/2008 14:18 #6 από Νίκη (flirim)



Bρε παιδιά, βρε παιδιά. Μα έχουμε πει. Ποτέ στο ψάρεμα με γκαντέμηδες και  γυναίκες. Εκτός κι αν είναι
πορωμένες  με το ψάρεμα.
Γιατι διαφορετικά όχι παντόφλα αλλά θα βγάλει κάνα  μπαζουκας με τηλεκατευθυνόμενο βομβίδιο  :new_snipersmilie:
και τότε θα γίνουμε :mamba:.
Περιμένουμε την συνέχεια.


ΦΙΛΙΚΑ

GM-M45


Καλά εμείς θα τα πούμε άλλη ώρα!  :bomb:

Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.

18/09/2008 14:41 #7 από ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ



Bρε παιδιά, βρε παιδιά. Μα έχουμε πει. Ποτέ στο ψάρεμα με γκαντέμηδες και  γυναίκες. Εκτός κι αν είναι
πορωμένες  με το ψάρεμα.
Γιατι διαφορετικά όχι παντόφλα αλλά θα βγάλει κάνα  μπαζουκας με τηλεκατευθυνόμενο βομβίδιο  :new_snipersmilie:
και τότε θα γίνουμε :mamba:.
Περιμένουμε την συνέχεια.


ΦΙΛΙΚΑ

GM-M45


Καλά εμείς θα τα πούμε άλλη ώρα!  :bomb:




χεχεχεχεχεχεχεχεχεχε :crazy:

ΟΤΙ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΣΤΟ ΑΝΤΑΠΟΔΩΣΕΙ ΣΤΟ ΔΕΚΑΠΛΑΣΣΙΟ
fishingimages.blogspot.com/

www.facebook.com/groups/479784188731210/ FISHING CASTING - SURFCASTING IN GREECE

Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.

18/09/2008 21:33 #8 από vasilios
...Συγνώμη φίλοι αν εχθες σας άφησα 'σύξυλους' αλλά λόγοι ανωτέρας βίας - όχι παντόφλα η τσόκαρο, επαγγελματικοί λόγοι - με υποχρέωσαν να σταματήσω την αφήγηση, ωστόσο συνέχισα κάποια στιγμή το μεσημέρι ,αλλά κάπου στο δρόμο ......χάθηκε  :),  δεν είμαι και και πολύ σχετικός με τούτα εδώ τα νταραβέρια  :) όπως και νάχει όμως έχω την υποχρέωση...........αλλά και την εσωτερική ανάγκη να συνεχίσω, συνέχεια λοιπόν......(¨Ετσι λοιπόν μετά απο λίγες βολτες πάνω κάτω στην παραλία για να βρούμε κάποιο σημείο που να βολεύει τόσο εμένα να μπορέσω να στήσω δυό τρία καλάμια, ώστε και να στήσω το 'διαμέρισμα' για να ξαπλώσει το ομολογουμένος κουρασμένο της κορμάκι, η σύζυγος, εκεί πέρα στο βάθος, και μέσα σε σχεδόν απόλυτο σκοτάδι, πέρνει το μάτι μου κάτι που μοιάζει με παραλία, μπάινουμε λοιπόν ξανά στο αμάξι και πέρνουμε τον ανηφορικό χωματόδρομο που μας βγάζει μάλλον έξω απο το χωριό, αλλά σε καμιά 500αριά μέτρα είμασται πάνω απο την μικρή παραλιά η οποία θ'άταν καμιά 300 μέτρα μήκος, όμως.......κι'εδώ ατυχία, ενώ ο χωματόδρομος έβγαζε σε ένα μονοπατάκι - που κατέβαινε αυτοκίνητο - ήταν κλειστός γαμώ την γκαντεμιά μου γαμώ, άκουσον άκουσον είχαν τοποθετήσει μπάρα με λουκέτο !!!! άρχισα τα κορεάτικα,αλλά σε λίγα δεύτερα επικρατησε η λογική και αφού έβλεπα την παραλία, δεν μπορεί, κάπου θα είχε και άλλη πρόσβαση, έτσι ξανά στο αμάξι και πήρα πάλι τον χωματόδρομο που σύνέχιζε να ανηφορίζει, σε κάποιο σημείο βλέπω στα δεξιά μου παράδρομο, χωρίς δεύτερη σκέψη κόβω δεξιά, και αρχίζω να κατεβαίνω, σκοτάδι παντού, αλλά έιδα πως μπήκα σε έναν ελαιώνα, είχε όμος πατήματα απο αυτόκινητα και αυτό μου έδωσε θάρος να φτάσω μέχρι το τέλος του, και ναι, είδα δίπλα την παραλία!!! αλλά.......πάλι εμπόδια γαμώ την γκαντεμια μου και την τύχη μου, μπροστά μας και μέχρι και καμιά 50αριά μέτρα είχζε συρματόπλεγμα- αππόδειξη πως σε κάποιου χριστιανού το οικόπεδο είχαμε μπεί..περίμενα λίγο μήπως και ακούσω καμιά ντουφεκιά, και αφού όλλα ήταν ήρεμα, κατεβήκαμε απο το αμάξι να  δούμε τι θα κάνουμε, εκεί στο τελείωμα του συρματοπλέγματος,είχε καί ένα άνοιγμα που οδηγούσε στην θάλασσα που βρισκόταν στα 20 μέτρα, αλλά και πάλι εκεί το αμάξι δεν πηγαινε γιατί είχε τις ελιές, έπρεπε να κουβαλήσουμε τα πράγματα ως εκεί και μετά ως την παραλία, αλλά ούτε κι'αυτό γινόταν, γιατί ακριβώς μπροστά είχε διο ρεμέτζα με δεμένες βάρκες, οπότε θα έπρεπε να κάνω καμιά 50αριά μέτρα αριστερά.........δεν γινόταν φίλοι με την κούραση που είχαμε να τραβήξουμε και αυτό το λούκι, ετσι δεν υπήρχε άλλη λύση απο το να μου κάνει πάσα τα πράγματα η γυναίκα μου πάνω απο το συρματόπλεγμα, και να τα μεταφέραμε μόνο λίγα μέτρα, έτσι και έγινε, άρχισα αμέσως να ξεφορτώνω το αμάξι, τελικά τα πράγματα χέρι με χέρι πέρασαν στην παραλία και άρχισα αμέσως και χωρίς σταματημό να στήνω το σκηνάκι, να είναι έτοιμο για να μην έχω μετά την γκρίνια της, και να μου χαλάσει........τον ύπνο που σίγουρα θα έπερνα στην καρέκλα με τα καλάμια να αρμενίζουν γυμνά μέσα στην θάλασσα!! αφού τελέιωσα με το σκηνάκι, άρχισα να στήνω τα δικά μου πράγματα, το τραπέζι μου και τις καρέκλες, και το βαλιτσάκι με τα παρελκόμενα, άρχισα να ανοίγω τα καλάμια - μόνο δύο και αυτά με το ζόρι - αρμάτωσα μονάγκιστρα με μακρυά παράμαλα.................και εκεί τρώω την φλασιά,........αμάααααν!!!..τα δολώματα........τα σκουλικάκια μου........τρέχω πανικόβλητος στο αμάξι, και αρπάζω την ναϋλον σακούλα απο το.....πάτωμα του αυτοκινήτου.ναι φίλοι μου μέσα στο γενικό χαμό όλης της μέρας, κάποιια στιγμή άνοιξα το ψυγείονα πάρω αναψυκτικά λίγο μετά το Γύθειο και τα ξέχασα έξω.....!!! ανοίγω την σακούλα και βλεπω τον Βασιλιά της Αιγύπτου να έχει γυρίσει τ'άνάσκελα και να ρεμβάζει τον έναστρο ουρανό, το τι τσαμικο έπεσε δεν λέγεται, τα ίδια και οι μάνες με τα μονοδόλια, το νερό έβραζε,αφού τα άφησα τόσες ώρες να κάνουν ηλιοθεραπεία, τα βουτάω αμέσως και βούρ στην θάλασσα να φέρ4ω φρέσκο και δροσερό νεράκι, τα ξαπλώνω μέσα σε διάφορα τάπερ και αρχίζω τις τεχνιτές αναπνοές στον φαραώ.......κάνω τα ίδια και στα υπόλοιπα και συνεχίζω να αρματώνω, η καλή μου σύζυγος άρχισε να φτιάχνει καφεδάκι  - να τι χρειάζεται μια γυναίκα στο ψάρεμα παλικάρια μου !!!!- :) καλά ντε μην βαράτε.ξέρω, και ενώ τελείωσα το αρμάτωμα, κοιτάζω τον φαραώ και έιχε ξαναγυρίσει στη σωστή του  θέση, κάτι άρχισαν να κάνουν και τα υπόλοιπα, δολώνω τα δυό καλάμια με φαραώ και τα κάνω τις πρώτες βολές, πέρνω τα μπόσικα.ο βυθός καλός, και ο καιρός φεγγαράδα- πανσέληνος ήταν- και με ένα ελαφρύ βορειαδάκι ίσα που έκανε αφρουδιά μπροστά μου στα 20 μέτρα, και έτσι σκέφτηκα πως καμιά ξέρα θα έιναι και έριξα πίσω τις, άφησα τα καλάμια και πήγα καταευθείαν στην καρέκλα, έκατσα άνετα άναψα ένα τσιγάρο, και πήρα τον παγωμένο φραπέ να χαλαρώσω....εκξεί που ρούφαγα άπληστα και δρόσιζα με καφεϊνη το λαρύγγι μου, σαν να πηρε το μάτι μου το δεξιό καλάμι να πάιζει- ενώ είχα σπάσει φόσφωρα, και είχα τα κουδουνάκια έξω, ξέχασα να τα βάλω και βαριόμουνα να ξανασηκωθώ - και έτσι απλα προσπάθησαμέσα στη νύστα μου να δώ αν κούνησε πράγματι η τα μάτια μου μου παίζουν παιχνίδια, η ώρα θα είχε πάει περίπου 12+ και η σύζυγος είχε πέσει με τα μούτρα να καταφέρει ένα απο τα έτοιμα σάντουϊτς, τις λέω: μωρό μου..είδες τίποτα να κουνάει; με κοιτάει με ένα ύφος τρε μπλαζέ.και μου λέει : με βλέπεις να κοιτάζω τα καλάμια σου μωρό μου; μετά απο τέτοια απάντηση τι να κάνω σηκώνωμε με βαριά καρδιά και πόδια λυγησμένα και πάω στο καλάμι που υποτίθετε πως κούνησε, το πιάνω στα χέρια και αρχίζω να λεβάρω.....σκαλωμένο......όχι ρε πούστη μου λέω..πρώτη μπουκιά και κόκκαλο ; λέω δεν γ....... ας κοπεί, και δώστου και μαζέυω......και ξαφνικά ξεσκαλώνει, και ......κάτι είναι επάνω,μπα λέω με το τράβηγμα θα ξεκόλησε κακνένα κομμάτι απο τον βράχο χε χε !! ..αλλά όχι,ερχόταν με σκορτσαρίσματα, και ήταν βαρύ το άτιμο, ελα παναγία μου, τι στο διάολο φέρνω...κάποια στιγμή το έχω φέρει σχεδόν εξω, και τι να δω παιδιά....σαργός τετράπαχος, ώρε μάνα μου, πλάκα μου κάνεις τώρα ; με την μία του δίνω μιά και τον πετάω έξω επάνω στα μεγάλα άσπρα βότσαλα και τον χαζεύω, λέω μέσα μου, απίστευτο, και φωνάζω την κυρία μου -που απαθείς δεν συμμεριζόταν το δράμα που βίωνα εκείνες τις στιγμές και τσάκιζε το ψωμί με τα τυριά και τα σαλάμια - μωρό μου κοίτα, ο καλός θεός με δικαιώνει.... σημασία παιδιά, λες και δεν υπήρχα, μάζεψα το ψάρι και το καλάμι και πήγα να ξαναδολώσω,όταν τον έριξα μέσα στην σακούλα ,τότε και μόνο τότε σήκωσε τα μάτια της και με ρώτησε, σαργός είναι αυτός? τις είπα ναι μωρό μου σαργός και μάλιστα κοντά στο κιλό, το μόνο που μου είπε ήταν εγώ θα φάω και θα πάω να ξαπλώσω, τι να πείς.....!!! τέλος πάντων μέχρι να ξαναδολώσω, να κοντύνω λίγο τα παράμμαλα, να ρίξω πάλι και να μαζέψω λίγο τα φρένα, μέσα εκείνη είχε πάει για ύπνο και έμεινα μόνος μέσα στην απόλυτη ηρεμία, μόνο ο παφλασμός απο το κύμα και την φουσκοθαλασσιά ακουγόταν, πως να μην ,  με πάρει ο ύπνος, κάποια στιγμη μέσα στον ύπνο μου άκούω το κουδανάκι να βαράει....- την δεύρερη φορά τα έβαλα - σηκώνομαι και πάω πάλι στο καλάμι, το πέρνω στα χέρια καρφώνω ελαφρά, και νοιώθω πάλι το ίδο σκηνικό, αλλά αφτη την φορά δεν βράχωσε, δεν είχε την ευκαιρία, έτσι φέρνω πάλι ενα σαργό ίδο με τον πρώτο, κοντα στο κιλό, την ώρα που τον ξαγκίστρωνα χτυπάει το άλλο μου καλάμι, τον παρατάω και αρπαζω το καλάμι στα χέρια, το σκηνικό επαναλαμβάνετε για τρίτη φορά ακριβώς το ίδιο, οι σαργοί έιχαν πέσει σαν τρελοί στα δολώματα, και παρ όλο που τα αγκίστρια ήταν μεγάλο νούμερο,συνήθως ψαρεύω απο 3 Νο και πάνω, και αυτά ήταν Νο 2 τσιπουρίσια, κατάπειναν σχεδόν το δόλωμα, έτσι δεν φοβόμουνα μην ξεψαρίσουν, αφού έριξα ξανά και έβαλα πια τα ψάρια στο ψυγείο, άραξα στις καρέκλες σαν Αγάς,ο αέρας είχε κόψει ,και μαζί και τα τσιμπίματα, λέω μέσα μου αυτό ήτα, και την έκοψα ξανά στον ύπνο, αλλά μετά απο λίγη ώρα, το σκηνικό με τα κουδουνάκια επαναλμβάνετε,-σας έχει τύχει να μην θέλετε να πάτε στα καλάμια κι'ας ξέρετε πως έχει επάνω ψάρι ; - εγώ αυτό είχα πάθει, με το ζόρι πηγα και έβγαλα ξανά αλλον ένα σαργό καρμπόν με τους υπόλοιπους, τελικά παιδιά, μέχρι τις 4.30 το πρωί είχα στο ψυγείο δέκα σαργούς κοντα στο κιλό ο καθένας, τότε ,κάποιυ εκείνη την ώρα έκοψε και ο βορειάς, και τσιμπηματα τέλος, άραξα ξανά στην καρέκλα, και λαγοκοιμόμουνα, ώσπου ξαφνικά ακούω το κουδουνάκι να κάνει εκεινο τον γνώριμο γλυκό του ήχο, ανοίγω τα μάτια και κόντεψα να πέσω απο την  καρέκλα, το καλάμι σχεδόν κοιλιά στην θάλασσα, η ώρα ηταν 5.30 το χάραμα - το θυμάμαι γιατί κρατάω σημειώσεις - :)...πάω στο κάλάμι και ,μέχρι να το φτάσω κάνει άλλη μια γερή και μένει εκεί.....δυστυχώς τα φρένα τα είχα σφθγμενα για τους σαργούς και με την σκέψη αυτη τρέχω του σκοτομού να το προλάβω,το πέρνω στα χέρια και ανοίγω καπως τα φρένα, αρχίζω να μαζεύω......ερχόταν κάτι βαρύ, αλά.......ούτε κεφάλια ούτε σκορτσαρίσματα,μπα....παράξενο, τισ το διάολο ήταν αυτό, χταπόδι ; μπορεί, είχα βγαλει αλλο ένα στο ενδειάμεσο, αλλά ήταν μικρο και το ξανάριξα μέσα, μάλλον λοιπον χταπόδι θα ήταν, έτσι όπως ερχόταν ξερά,αλλά...στα τελευταία μέτρα.....κατάλαβα τι ήταν, εκεί κάπου στα δέκα μέτρα απο την ακτή λαρχισε τις κεφαλιές και τα σκορτσαρίσματα.....τσιπούρα, και μάλιστα σεβαστού μεγέθους, πως την βγάζουν τώρα έξω όμως ? η απόχη 15 μέτρα μακρυά μου, και μόνος μου, πηρα την απόφαση,δεν γινόταν αλιώς, με την βοήθεια του κύματος και πέταμα ξερά έξω, σε λιγάκι βλέπω το σώμα της ....παναγία μου τι ψάρι είναι αυτό - όσες φορές και να το πειάσεις ποτε δεν θα χορτάσεις αυτή την ομορφιά - μου ήρθε να την ελευθερώσω - αλλά μετά σκέφτηκα την συναγρίδα του χρήστου στα κάρβουνα !!!!!! αλλά και το πόσο νόστημη θα είναι στην δική μου σχάρα και έδειωξα αμέσως αυτές τις κουτές περιβαλοντικές μου ευαισθησίες, περίμενα λίγα δεύτερα μέχρι να σκάσει το κύμα και με μία την τραβάω επάνω στα βότσαλα, έμεινα να την χαζεύω για λίγα λεπτά, τα χρώματα,την κορμοστασιά της, περίφανο ψάρι ,και μην πέιτε όχι, τελικά την έβγαλα μερικες φωτό εκεί επάνω στα βότσαλα με τον ήλιο να σκάει μύτη απο την ανατολή και να κάνει ακόμα πιο όμορφα τα χρώματά της, και μέσα στο ψυγείο να παρέ αμε τους άλλους, μια και η ώρα ήταν η καλύτρερη, και μια και ο ύπνος μου είχε πιά φύγει, είπα να ρίξω ακόμα μερικές,αλλά λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο, την ώρα που ετοιμαζόμουνα να κάνω μια ακόμα βολή, ακούω πλάι μου παφλασμο νερού,γυρίζω και βλεπω εναν -συμπαθητικό κατά τα άλλα γέροντα- να κάνει το πολύ πρωινό μπάνιο και πλατς πλουτς να έρχεται γραμμή επάνω στα καλάμια μου, του λέω ευγενικά..με καπως σφυγμένα τα δόντια μια μισογελαστή  καλημέρα, και του λέω να περιμένει λίγο να μαζέψω το καλάμι που ήδη είχα  μέσα, τελικά μάλλον δεν έιχε και τόσο καλή ακοή, και έπεσε καπάκι επάνω στην πετονιά, μόνο τότε με κοίταξε και μου είπε : εδώ κάνουν μπάνιο, απαγορεύτε το ψάρεμα........!!!!! δεν του μίλησα καθόλου, άρχισα να μαζεύω το καλάμι και αφού τον ξεμπέρδεψα, του είπα ευγενικά ξανά............αντε...στο καλό, κατάλαβα όπως κι' εσείς πως το ψάρεμα έλαβε τέλος, και ότι ήθελε να μου δώσει, μου το έιχε ήδη δώσει και με το παραπάνω, μέχρι εκεί ήθελε, έτσι παιδιά το δια τάυτα  της ιστορίας είναι : 10 σαργοί γύρω στο κιλό, και μια τσιπούρα περίπου ατα δύο, σε ένα μέρος άγνωστο εντελώς, και για ψάρεμα 4 ωρών ουσιαστικά......έχετε να πείτε τίποτα περί ......Τεχνικής ; .αν τώρα η Κωλοφαρδία, μετονομάστηκε σε Τεχνική, αυτό έιναι κάτι που θα πρέπει να δούμε πιο αναλυτικά,  και να τεθεί σε δημόσια σηζήτηση  :)
Όσο για το ξύλο που ανέφερε ο φίλος μου, όχι μόνο δεν έφαγα, αλλά φίλε έφαγα στα κάρβουνα και κάτι σαργούς, και μια τσιπουράκλα, με καλό καρασάκι,και ασφαλώς με καλή παρέα......να σημειώσω πως την επόμενη χρονιά που κατεβήκαμε πάλι Καλαμάτα, η κυρία μου, μου έκανε την πρόταση να ξαναπάμε σε εκείνο το μέρος  χε χε !! και ξαναπήγαμε, ......αλλά ούτε λέπι φιλαράκια, αυτά για την ιστορία :).
Το κέιμενο γράφτηκε με αφορμή ένα άρθρο κάποιου φιλου εδώ με τίτλο : 'Τεχνική, η Τύχη στο ψάρεμα'.που υποστήριξε αν διάβασα καλά πως η Τεχνική
είναι το πάν  :)
       

Διαφωνώ με όσα λές, όμως θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να τα λες.

Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.

18/09/2008 21:43 #9 από vasilios
......και ξέχασα να σας αναφέρω πως υπήρχαν και φωτο, αλλά απο ενα πρόβλημα στο pc δεν έμειναν και πολές, και τις λίγες όμως που έχω δεν ξέρω πως να τις ανεβάσω, όταν βρω τον τρόπο θα τις ανεβάσω για να μην με γτλωσσοτρώτε  :) :)

καλό βράδυ σε όλους.....ξηγμερώνει Πρασκευή !!! καλα να περάσετε  :)

Διαφωνώ με όσα λές, όμως θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να τα λες.

Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.

19/09/2008 01:18 #10 από ΓΙΩΡΓΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ(GIORGIO04)
Βασιλάκη, δεν ξέρω αν λες αλήθεια(μάλλον σε πιστεύω), αλλά με τέτοια αφήγηση θα πρέπει να γίνεις συγγραφέας. Τέλος πάντων, περιμένω με αγωνία την επόμενη αφήγηση...

Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.

Συντονιστές: Δημήτρηs ΚουζούπηsΠαπακωστας Δημητρης (tselikas)Γιαννης (STAY_ALIVE)Φώτης Σαρρηγεωργίου
Χρόνος δημιουργίας σελίδας: 0.440 δευτερόλεπτα