Τρίτη, 25 Αυγούστου 2009 11:55

Με μισθό 700 ευρώ βρήκα σπίτι στο... κάμπινγκ

Γράφτηκε από τον
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)


Ένοικοί του είναι άνθρωποι του μεροκάματου που ξεσπιτώθηκαν λόγω των πενιχρών οικονομικών τους και της ανέχειας, διαζευγμένοι που διαλύθηκαν οι οικογένειές τους, παντρεμένοι σε διάσταση, αλλά και... φυσιολάτρες που προτιμούν την εξοχή από το διαμέρισμα.

Στο τροχόσπιτο επικρατεί σχεδόν υποδειγματική τάξη και απαστράπτουσα καθαριότητα. «Μυρίζει» γυναίκα. Μας υποδέχεται με την προϋπόθεση ότι δεν θα κάνουμε καμία αναφορά στην ταυτότητά της. Αναγκάστηκε να καθαρίζει σπίτια όταν χήρεψε. «Καμιά φορά η ζωή μπορεί δυστυχώς να πάρει απρόσμενη τροπή από τη μια στιγμή στην άλλη.

Eτσι κι αλλιώς περνάω σχεδόν ολόκληρη την ημέρα στις κατοικίες των άλλων. Eρχομαι εδώ μόνο για ύπνο», μας λέει σκεπτική η Μ. Π. Είναι η μοναδική γυναίκα, μόνιμη κάτοικος του κάμπινγκ στη Βόρεια Αττική. «Η...ψυχρή αλήθεια είναι πως οι γυναίκες τα βγάζουν πέρα δύσκολα τον χειμώνα», εξηγεί ο κ. Μάνος Χ., ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης.

Η κοινωνική γεωγραφία των άλλων κατοίκων περιλαμβάνει όλων των ειδών τις εκφάνσεις. Ανθρώπους του μεροκάματου και του βασικού μισθού που οδηγήθηκαν στα τροχόσπιτα κάτω από την ασφυκτική πίεση της ολοένα αυξανόμενης ανέχειας. Διαζευγμένους άντρες που έζησαν τη διάλυση των οικογενειών και την καταβαράθρωση των οικονομικών τους. Παντρεμένους σε διάσταση που «κρύβονται» από την... πεθερά τους. Ακόμα και «εκκεντρικούς» φυσιολάτρες που προτιμούν να μένουν εδώ παρότι τυγχάνουν ιδιοκτήτες διαμερισμάτων σε προνομιούχες περιοχές.

Εκρηκτική αναμένεται να είναι τα επόμενα χρόνια η αύξηση των Ελλήνων που θα υποχρεωθούν να αναζητήσουν εναλλακτικούς τρόπους και χώρους διαβίωσης εξαιτίας της εντεινόμενης οικονομικής κρίσης. Οι γνωστές παθογένειες της εγχώριας οικονομίας, σε συνδυασμό με την ασυγκράτητη κατρακύλα των πραγματικών δεικτών, αφήνουν περίπου μηδενικά περιθώρια αισιοδοξίας σε χιλιάδες «στριμωγμένους» συμπολίτες μας που αγωνίζονται να τα φέρουν βόλτα.

Διερευνητικές επισκέψεις. «Δέχομαι πολλές διερευνητικές επισκέψεις από ανθρώπους που μελετούν σοβαρά το ενδεχόμενο να μετακομίσουν μόνιμα εδώ», υπογραμμίζει στο «Έθνος της Κυριακής» ο ιδιοκτήτης του κάμπινγκ, που διαβλέπει πλέον με σαφήνεια τη σταδιακή τροποποίηση των ποιοτικών χαρακτηριστικών του πελατολογίου του.

«Δουλεύω ντιλίβερι και βγάζω 700 ευρώ τον μήνα, χώρια που πρέπει να πληρώνω από την τσέπη μου τη βενζίνη και τις ζημιές. Υποχρεώθηκα να έρθω στο κάμπινγκ γιατί δεν τα έβγαζα πέρα. Έμενα σε ημιυπόγεια γκαρσονιέρα στην Καισαριανή με χειρότερες συνθήκες υγιεινής, που κόστιζε τριακόσια ευρώ τον μήνα. Το μόνο πλεονέκτημα ήταν η θέρμανση, αφού τον χειμώνα στο τροχόσπιτο ας είναι καλά η σόμπα λαδιού...», λέει ο 45χρονος Μιχάλης Δ.

Δεν θέλει να δώσει «ακριβές στίγμα» της ταυτότητάς του ούτε πολλές λεπτομέρειες για την προσωπική του διαδρομή. Μας εκμυστηρεύεται «στεγνά» πως σπούδασε φωτογραφία και ηθοποιία, όμως επαγγελματικά δεν του...βγήκε.

Το εσωτερικό του τροχόσπιτου είναι το αναμενόμενο. Λιτό, με έμφαση στη λειτουργικότητα και, σε κάθε περίπτωση, έτη φωτός μακριά από ανέσεις και κάθε λογής πολυτέλειες.

Η οικοσκευή. Στοιχειώδης είναι και η οικοσκευή. Το μικρότερο δυνατό ψυγείο, πετρογκάζ, λιλιπούτειο τραπεζάκι φορμάικας και μία και μοναδική, μοναχική καρέκλα. Ανύπαρκτη είναι η διακόσμηση, όχι όμως και τα βιβλία... Μια ματιά στις γάτες που κυκλοφορούν περιχαρείς στον χώρο μπροστά στο τροχόσπιτο λέει πολλά για τα φιλοζωικά του αισθήματα.

«Στην πορεία ανακάλυψα και τα σχετικά πλεονεκτήματα του κάμπινγκ. Εδώ δεν υπάρχουν παράξενοι γείτονες, δεν φοβάσαι μη σου κλέψουν το αμάξι ή το μηχανάκι, βρίσκεις να παρκάρεις... Είμαι της γνώμης ότι θα μπορούσαν να ζήσουν εδώ ακόμα και οικογένειες, αφού μοναδικό ουσιώδες πρόβλημα είναι το ζεστό νερό και η θέρμανση τους χειμερινούς μήνες.

Το κάμπινγκ παραμένει υποτιμημένο, παρακατιανό. Στην πραγματικότητα, όλα είναι δυνατά, αρκεί να μη δέχεται κανείς άκριτα τα στερεότυπα», μας εξηγεί ο Μιχάλης. Πληρώνει 180 ευρώ τον μήνα, τιμή στην οποία συμπεριλαμβάνεται και το νερό που καταναλώνει. Επιπλέον πληρώνει μόνο το ηλεκτρικό.

ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ
5.000 ευρώ το ετήσιο ενοίκιο για τροχόσπιτα

Ριζικά διαφορετική είναι η κατάσταση σε άλλες επιχειρήσεις που βρίσκονται σε περισσότερο προνομιακές θέσεις (π.χ. σε Βάρκιζα, Σούνιο κ.α.). Πάνω από 5.000 ευρώ τον χρόνο κοστίζει, για παράδειγμα, το τροχόσπιτο στα παραλιακά κάμπινγκ του νομού Αττικής. Η παραμονή επιπλέον του ενός ατόμων μεταφράζεται σε οκτώ ευρώ την ημέρα ανά άτομο. Οι άνθρωποι που είναι σε θέση να καταβάλλουν αυτό το αντίτιμο, χρησιμοποιούν τα τροχόσπιτά τους κατά περίπτωση.

Περισσότερο το καλοκαίρι ή τα Σαββατοκύριακα που συμπίπτουν με κατάλληλες καιρικές συνθήκες. Συνήθως ανήκουν στη μεσαία τάξη και φυσικά αποτελούν απολύτως διαφορετική ομάδα πελατών από αυτούς που μένουν στα κάμπινγκ από ανάγκη.

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ Κ.
Εχω ιδιόκτητο σπίτι στην Κηφισιά αλλά προτιμώ να μένω εδώ

Εντελώς διαφορετική είναι η περίπτωση του κ. Γεράσιμου Κ. «Ζω στο κάμπινγκ εδώ και είκοσι χρόνια. Είναι επιλογή μου παρότι διαθέτω ιδιόκτητο σπίτι στην Κηφισιά. Με έφεραν εδώ τα πλεονεκτήματα της διαβίωσης στην εξοχή. Η ηρεμία και η άμεση επαφή με το φυσικό περιβάλλον. Η οικονομική διάσταση δεν είναι αμελητέα. Εγώ το ονομάζω οικονομική ‘απόλαυση’, αφού εδώ δεν χρειάζεται να είσαι συνέχεια με το χέρι στην τσέπη», εξηγεί ο κ. Γεράσιμος που, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, είναι απόλυτα ευχαριστημένος με τη ζωή του στο κάμπινγκ. Χωρισμένος, συνταξιούχος του ιδιωτικού τομέα και πατέρας δύο ενήλικων παιδιών, δεν βρίσκει κανέναν ουσιώδη λόγο για να επιδιώξει την επιστροφή του σε πιο παραδοσιακές μορφές κατοικίας.

Η διαμονή στον χώρο που τον συναντήσαμε αφαιρεί και από τον δικό του μηνιαίο προϋπολογισμό περίπου 180 ευρώ. Αυτό είναι το κόστος χρήσης ενός τροχόσπιτου.

Το νερό είναι δωρεάν, αλλά ο λογαριασμός της ΔΕΗ «τρέχει» κανονικά. Τουαλέτες και μπάνια, όπως σε όλα τα κάμπινγκ, είναι κοινόχρηστα. Ο χώρος του κάμπινγκ είναι φυσικά περιφραγμένος και υπάρχει 24ωρη φύλαξη από τους υπεύθυνους.

«Είμαστε περισσότερο ασφαλείς σε σχέση με τους ενοίκους των πολυκατοικιών, αφού υπάρχει διαρκής επιτήρηση του χώρου. Ας είναι καλά ο Μάνος, ο ιδιοκτήτης κι όσοι εργάζονται εδώ μέσα, κυρίως εποχιακά. Εξάλλου δεν μπορείς να κλέψεις και πολλά από τον φτωχό, έτσι δεν είναι;», μας λέει ο κ. Γεράσιμος, που ομολογεί ευθέως ότι πλέον «δεν θα μπορούσε να ζήσει σε σπίτι».

Διαφορετική είναι η τοποθέτηση του Μιχάλη. «Θα έμενα σε διαμέρισμα εάν είχα τη δυνατότητα, αλλά, μετά την εμπειρία του κάμπινγκ, θα προτιμούσα να έχει κάποια σχέση με την εξοχή». «Στο κάμπινγκ η κοινωνικότητα είναι ακόμη ζωντανή, αντίθετα με την τρέχουσα πραγματικότητα της πολυκατοικίας. Υπάρχει αλληλεγγύη και αλληλοσεβασμός. Επιπλέον, ζώντας στη φύση μαθαίνεις αναγκαστικά και να την υπολογίζεις. Ο άνθρωπος της πόλης σέβεται ελάχιστα το περιβάλλον γιατί δεν γνωρίζει και πολλά πράγματα γι’ αυτό», συμπληρώνει ο Μιχάλης.


του Κώστα Λουκόπουλου

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣONLINE