Τετάρτη, 13 Αυγούστου 2008 02:41

Στον τόπο μου

Γράφτηκε από τον
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

-Πώς ψαρεύεις ; Με βίτσα ;
-Όχι…με το γυαλί….
-Με το γυαλί ; …Με μαλούπα ;
-Ναι…με μαλούπα….
Αν τη συζήτηση αυτή δεν την καταλαβαίνετε, είναι επειδή δεν προέρχεται από ψαράδες του τόπου σας….
Δεν είναι θέμα διαλέκτου…μάλλον είναι θέμα τρόπου ψαρέματος…
Ψαρέματα που έχουν ταυτότητα, που έχουν τόπο καταγωγής.
Ψαρέματα και τεχνικές με ιδιομορφία ,πονηριά και μοναδικότητα ….
Ψαρέματα στον τόπο μας….

Τελείωνε και η εκείνη η σχολική χρονιά θυμάμαι ,και οι βλέψεις για το καλοκαίρι που ερχότανε ήτανε πια ξεκάθαρες….Ψάρεμα, ψάρεμα, ψάρεμα…
Με τον συμμαθητή και κολλητό μου Γιώργο ,κατηφορίζαμε στην Νέα Αγορά για να προμηθευτούμε το καλό δόλωμα (κατεψυγμένη γαρίδα) και με τα λιγοστά αλιευτικά εργαλεία μας πηγαίναμε στο Μαντράκι ,στο Ναυτικό Όμιλο ,τη βυθισμένη προβλήτα, διάσημοι ψαρότοποι και σημεία αναφοράς για όλους τους ψαράδες.
Ψάρεμα με της ώρες κάτω από τον καυτό ήλιο χωρίς ιδιαίτερο αποτέλεσμα, παρατήρηση –κατασκοπεία των έμπειρων ψαράδων ,ερωτήσεις, δίψα για μάθηση…..Δίψα….
Δεν πουλούσανε τότε τους μαύρους μολυβωμένους φελλούς στα μαγαζιά….
Έπρεπε να σου φτιάξει κάποιος που ξέρει (με μολύβι πλάκα) και να τον αγοράσεις από αυτόν.
«Μισίνα» ,(πετονιά δηλαδή) 18 άρα οπωσδήποτε για κεφάλους και συγκεκριμένη μάρκα μάλιστα…
Αγκίστρι το μαύρο το γαλλικό που δεν γυαλίζει….
Ζυμάρι ψημένο στο κατσαρολάκι με αλεύρι – νερό - βούτυρο και ζάχαρη για να κολλάει και να μην μπορεί να το φτύσει το ψάρι.
«Μπασμός» (μαλάγρα δηλαδή) από ψωμιά μπαγιάτικα και ότι καλό περισσεύει από το καθημερινό τραπέζι. Άμα είχες ροκφόρ ,σου κάνανε παράπονα, μιας και ήτανε αθέμιτος ο ανταγωνισμός…
Εάν δεν ήξερες να ρίχνεις ευθεία τον φελλό σου και να μπορείς να μαζεύεις τα μπόσικα της μάνας σωστά ,ούτε να το σκεφτείς να κάτσεις εκεί στο πεζοδρόμιο, γιατί μόνο ταλαιπωρία και μπλεξίματα θα δημιουργούσες…
Άντε να αποχιάσεις και κανά ψάρι ,αλλά πάντα με την καθοδήγηση των μεγάλων…
Στην από πίσω πλευρά, ένας νεαρός κάθεται κάθε μέρα γονατιστός πάνω στην προβλήτα .
Κρατάει το γυαλί ,σαν αυτό της βάρκας και ψαρεύει με τηλεσκοπικό καλάμι με μουλινέ , σαλαγκιά και αγκίστρι πιο πάνω αγκίστρι στην αρματωσιά την αμόλυβη, με δόλωμα μαλούπα.
Η μαλούπα είναι ένα πράσινο χόρτο της θάλασσας ,σαν τρίχα ένα πράγμα, που ξετρελαίνει σάλπες και γερμανούς.
Τρίβει λίγο το χέρι του στην βυθισμένη προβλήτα και τη ξύνει μιας και είναι γεμάτη από μαλούπα και έτσι μαλαγρώνει.
Σε 5-6 μέτρα βάθος ,διαλέγει αυτός ποιο ψάρι θα καρφώσει.
Θηρία πράγματα οι σάλπες που μαζεύονται από κάτω, του κόβουν καμιά 10αριά φορές τη μέρα την 40άρα του και δώστου και τον πεισματώνουν.
Αναμοχλεύοντας της αναμνήσεις αυτές, τώρα που τάχα μεγάλωσα και κάτι γνωρίζω πια και εγώ από ψαρικά και ψαρέματα ,σκέφτομαι πόσο μπροστά ήτανε εκείνοι οι ψαράδες για την εποχή τους.
Μιας και η τεχνική του Εγγλέζικου έχει γίνει μόδα πια και φημίζεται για την αποδοτικότητά της εν έτη 2000 ας πούμε ,κάποιοι άλλοι στις αρχές της δεκαετίας του 80 ψάρευαν με τέτοιο τρόπο και τέτοια εργαλεία που όχι μόνο αποδίδουν μέχρι και στις μέρες μας, αλλά για άλλους δεν υπήρχαν ούτε καν στην σφαίρα της πιο τρελής φαντασίας…
Σίγουρος δεν είμαι ,αλλά έχω σοβαρές υποψίες να πιστεύω ότι στην εξέλιξη αυτού του είδους ψαρέματος στον τόπο μου ,συνέβαλε ο τουρισμός που εκείνη την περίοδο βρισκόταν στο ζενίθ.
Αλλιώς πώς να εξηγήσεις ότι ψαρεύουμε με καλάμια FLY? Από το 1980 κιόλας…
Ναι με FLY φίλοι μου….αυτά τα ελαφριά ,αλλά και δυνατά καλάμια που εδώ τα λέμε βίτσες ,ήταν το ατού της εποχής .
Δυνατά μα και πολύ μαλακά παράλληλα, δίνουνε υπέροχη αίσθηση στον ψαρά και κουράζουνε το ψάρι με τέχνη και γρηγοράδα .
Αλλά δεν έφτανε απλά να αγοράσεις ένα καλάμι FLY.
Έπρεπε να το πατεντάρεις κιόλας…να του βάλεις «κώλο» ,όπως λέγαμε τότε .
Ίσως χρειαζότανε να χαλάσεις ένα άλλο καλάμι ,να πάρεις τη βάση του και να φτιάξεις την βίτσα σου.
Με αυτά τα ιδιαίτερα ψιλά για εκείνο τον καιρό εργαλεία ,είδαν τα μάτια μου ψαριές ανεπανάληπτες.
Έβλεπα τους ψαράδες να απελευθερώνουν ότι ψάρι ήτανε κάτω από μισό κιλό χωρίς δεύτερη σκέψη ,είδα και καλάθια να λυγίζουν από το πολύ το βάρος.
Θέατρο με πολλούς θεατές γινότανε το πάρκο πίσω από τη Νομαρχία ,εκεί στο ελαφάκι το αρσενικό κάθε καλοκαίρι.
Κόσμος και κοσμάκης μαζευότανε και παρακολουθούσε τους ψαράδες βράδυ-πρωί και οι ξένοι βγάζανε φωτογραφίες και χειροκροτούσαν κιόλας μετά από μία μάχη με μεγάλη διάρκεια και αίσιο αποτέλεσμα που έφερνε ψάρια πάνω από δύο κιλά ξαπλωμένα στο πεζοδρόμιο.
Πόσο ζήλευα…
Πόσο πολύ ήθελα να ήτανε δικιά μου η βίτσα που θα πάλευε με αυτά τα ψάρια.
Και δεν άργησε και πολύ αυτή η στιγμή και κατάφερα κι εγώ να πιάσω ψάρια καλά, μεγάλα ,ψάρια που δεν πίστευαν οι δικοί μου ότι τα πιάνω εγώ ,αλλά ότι μου τα δίνουν άλλοι. ..
Δεν κράτησε όμως για πολύ η χαρά μου.
Πέρασαν τα χρόνια και τα ψάρια προσπέρασαν…
Τα δηλητήρια που έδωσαν στην αρχή ψάρια σε πολλούς ,σιγά –σιγά αποχρωμάτισαν το βυθό και τα έκαψαν όλα ,μέχρι εκεί που μπορούσες να δεις…
Και οι καυγάδες δεν ήτανε φιλικοί όπως παλιά…
Δεν ήτανε κόντρες και πείραγμα …δεν γινόντουσαν πια οι μάχες για τη φανέλα…
Γίνανε κακοί οι άνθρωποι και προσπαθούσαν να χαλάσουν ο ένας το ψάρεμα του άλλου.
Μέχρι που ρίχνανε στη θάλασσα ναφθαλίνες για να μην μαζευτούν τα ψάρια στο πόστο που ψάρευε κάποιος άλλος και έβγαζε ψάρια…
Και έτσι τα ψαρέματα λιγοστέψανε ….όπως και τα ψάρια άλλωστε…
Κι εγώ…?
Αφού έχασα τον κολλητό μου σε τροχαίο το 1994 ,φύλαξα τη βίτσα μου στο πατάρι μαζί με της καλές αναμνήσεις από εκείνη την εποχή ,και πορεύομαι…

Τελευταία άρθρα από τον/την Γιάννης Ελενίτσας (striftaroparamanas)