Τι παράξενα πλάσματα που είμαστε μερικές φορές εμείς οι άνθρωποι.
Με τίποτα δεν είμαστε ευχαριστημένοι.!!

Όταν έχουμε καλοκαίρι, καρτερούμε νάρθει ο χειμώνας, να μυρίσει η γη, το χώμα το βρεγμένο, να μαυρίσει ο ουρανός, να ανταριάσει η θάλασσα, να μας ταλαιπωρήσει τρυπώντας μας τα κόκαλα με το αγιάζι το θαλασσινό, να ψαρέψουμε σε άγριες φουρτούνες, όπου τα ψάρια αναζητούν την εύκολη τροφή και να εκτιμήσουμε τελικά ότι «τα καλά κόποις κτώνται» ή κατά το λαϊκότερο, «αν δεν βρέξεις κ....ο ψάρι δεν πιάνεις».

Και μέσα στην μουντάδα του χειμώνα, τη βροχή και τη σκοτεινιά προσπαθούμε να ονειρευτούμε ή να αναπολήσουμε τα καλοκαίρια της ζεστασιάς, της ξεγνοιασιάς, των διακοπών, της διασκέδασης, της ξάστερης βραδιάς, των ολονύχτιων ερωτικών συνευρέσεων με τη μεγάλη σκερτσόζα και ακατανόητη μερικές φορές αγαπημένη.

Ανήκω στο είδος των παράξενων εκείνων πλασμάτων, που μόλις αντιλαμβάνομαι τον κακό καιρό, γυαλίζει το μάτι μου, το αλιευτικό μου ένστικτο χτυπάει κόκκινα και όλο μου το είναι, ζει για το αγαπημένο χόμπι και το ποθητό μου θήραμα, τον σαργό.

Ήταν βραδιά στα μέσα του Γενάρη, ανοιξιάτικη με βάση τις καιρικές συνθήκες, χειμωνιάτικη με βάση την ημερομηνία, όταν ο έτερος των εραστών της ταλαιπώριας, καρδιακός φίλος και «συμπολεμιστής» Βασίλης, μου έσπασε το τύμπανο του αυτιού με την βροντώδη φωνή του, κράζοντας στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής.

- Σύντροφε έρχονται Νοτιάδες, 7άρια και 8χτάρια και θα τα κρατήσει 2 μέρες, μεθαύριο το βράδυ το σπάει σε 5 με 6 και θα ρίξει τουλούμια το νερό!!

Τα καλάμια, οι εργαλειοθήκες, τα τριπόδια, οι βάσεις άμμου, οι νιτσεράδες και όλα τα συναφή εξαρτήματα, φορτώθηκαν πάραυτα στο αλιευτικό όχημα, το αειθαλές FEROZA, το πλάνο του τόπου και της ώρας καταστρώθηκε και το δόλωμα αγοράστηκε από το γνωστό πλέον δολωματάδικο της γειτονιάς «κρεοπωλείο η Ρούμελη». (Όλα αυτά 2 μέρες πριν!!!!!)

Δύο ολόφρεσκα στηθούρια κοτόπουλο αποτέλεσαν το μήλο της έριδος με τη σύντροφο για τις 2 μέρες που έμειναν στο ψυγείο.

Θα γίνουν πανέ ή θα χρησιμοποιηθούν στον σκοπό για τον οποίο αγοράσθηκαν;

Αλήθεια, μήπως γνωρίζει κανείς αν υπάρχει ειδικευμένος ψυχίατρος για αλιευτικές ασθένειες;
Ο Βασίλης καλού κακού πήρε και 2 κουτιά με σκουλήκια, ένα με αμερικάνικο και ένα μονοδόλι.
Η σοροκάδα επιτέλους ξεθύμανε και οι ψαράδες φορτωμένοι με τα συμπράγκαλα, τα γεμάτα με ζεστό καφέ θερμός και με «τα μυαλά στα κάγκελα», κίνησαν για τον τόπο.

Ο τόπος κοντινός, 10 μόλις λεπτά από την πόλη της Ρόδου και στα Ανατολικά του νησιού.
Η παραλία του Φαληρακίου. Μια παραλία αμμουδερή στο μεγαλύτερο μέρος της, με μεγάλους πάγκους στα ανοιχτά, τόπος που αν πέσεις με τη μάσκα δεν θα δεις ούτε λέπι.
Στη φουρτούνα όμως, οι σαργοί που κατοικοεδρεύουν στα ανοιχτά, σεργιανίζουν στα αβαθή νερά της παραλίας και ψάχνουν για τροφή ανάμεσα στα φύκια που ξερίζωσε ο καιρός και εναπόθεσε στα σημεία εκείνα που συναντιούνται τα επερχόμενα με τα απερχόμενα κύματα, η απόσταση των οποίων συνήθως καθορίζεται από την ένταση του καιρού, τα ρέματα και το βάθος στα συγκεκριμένα σημεία.

Ξεκινήσαμε νωρίς γύρω στις 4 το απόγευμα ώστε να μπορέσουμε δούμε καλύτερα στο φως της μέρας τι γίνεται με τα ρέματα και τα φύκια και τελικά προτιμήσαμε να ψαρέψουμε στα αριστερά της μήκους περίπου 5 χιλιομέτρων παραλίας, στην πλευρά που ο βυθός είναι ποιο άγριος, δημιουργώντας μερικές λωρίδες άμμου ανάμεσα σε βράχια και φυκιάδες. Επιλέξαμε να ψαρέψουμε ακριβώς κάτω από το ξενοδοχείο ESPERIDES, σε σημείο που η πρόσβαση γίνεται μόνο με όχημα 4Χ4, ή με άνω του ενός χιλιομέτρου ποδαρόδρομο, πάνω και αριστερά από το προβλητάκι που χρησιμοποιείτε για τις ανάγκες των θαλάσσιων σπορ το καλοκαίρι. Χωρίς την όμορφη θέα από τις ξανθές τσιπούρες του καλοκαιριού να λικνίζονται στον ήλιο και την καυτή άμμο, με ΝΑ άνεμο περίπου στα 5 μποφόρ και μεγάλα κύματα από τον χθεσινό 7άρι να σκάνε στην προβλήτα, με ουρανό κατάμαυρο, το απόγευμα εκείνο που φτάσαμε στον τόπο, μύριζε έντονα καταιγίδα, αλλά και σαργουδίλα.

Στην κορυφή της προβλήτας ήταν αδύνατο να στήσουμε, διότι τα κύματα έσκαγαν με δύναμη, με κίνδυνο να παρασυρθούν τα καλάμια στη θάλασσα. Ο Βασίλης έστησε στην άμμο 2 τρίσπαστα surfcasting καλάμια σε όρθια θέση στα αριστερά της προβλήτας με 150άρια μολύβια, , εκτελώντας βολές 60 έως 100 μέτρα και εγώ πάνω στην προβλήτα 2 ελαφρότερα καλάμια σε τρίποδα, με 80άρια μολύβια ρίχνοντας δεξιά της προβλήτας και σχεδόν παράλληλα με την παραλία.

Ο πρώτος μας προβληματισμός, είχε να κάνει με τα ρέματα και τα φύκια που είχε ξεριζώσει ο καιρός και κατά πόσο θα μπορούσαμε να ψαρέψουμε χωρίς να παρασύρονται τα μολύβια μας. Ειδικά εγώ που χρησιμοποιούσα ελαφρότερα καλάμια και μολύβια και ψάρευα παράλληλα με το κύμα, κινδύνευα περισσότερο.

Ο Βασίλης δεν είχε κανένα πρόβλημα με το κράτημα, κατά πρώτον γιατί τα 150αρια spike κρατούσαν καλά, αλλά και γιατί η γωνία που έβρισκε η πετονιά τη θάλασσα από το όρθιο στην παραλία καλάμι, ήταν τέτοια, ώστε το τελευταίο κύμα που έσκαγε στην άμμο, δεν έβρισκε καθόλου την πετονιά. Το πρόβλημα το αντιμετώπιζαν αρχικά τα μήκους 3,60 καλάμια μου στημένα στο προβλητάκι, τα οποία ανά 10λεπτο αναγκαζόμουν να μαζέψω και να ξαναρίξω, διότι τα μολύβια ξέσερναν μέχρι έξω την παραλία. Επέμενα να ταλαιπωρούμαι, διότι κάτι μου έλεγε ότι τα ψάρια θα τρώγανε απόψε έξω, σχεδόν πάνω στο τελευταίο κύμα. Δεν άργησα να επιβεβαιωθώ, όταν ο πρώτος μετρίου μεγέθους σαργός, λύγισε το καλάμι περισσότερο και ποιο απότομα από ότι έκαναν τα κύματα.

Άλλο πρόβλημα κι αυτό! Όταν ψαρεύουμε με έντονο κυματισμό, θα πρέπει να ξεχωρίσουμε το τσίμπημα από το κούνημα του καλαμιού από τα κύματα και τον αέρα. Το κύμα δημιουργεί ένα αργό λύγισμα, συνήθως το ίδιο σε όλα τα καλάμια που ψαρεύουν και αμέσως μετά το πέρασμα του κύματος την ίδια επαναφορά. Στο τσίμπημα, η κίνηση του καλαμιού είναι απότομη και συνήθως συνοδεύεται από το χαρακτηριστικό κελάηδημα των φρένων. Σε κάθε περίπτωση, ο ψαράς πρέπει να έχει τις αισθήσεις του σε εγρήγορση και να παρακολουθεί συνεχώς τα καλάμια.

Είχε σουρουπώσει για τα καλά, όταν η χαρακτηριστική βροντώδης φωνή του Βασίλη, επισκίασε τους θορύβους από τα κύματα που έσκαγαν στην παραλία και το προβλητάκι.
Με χαρακτηριστική άνεση, το surfcasting καλάμι, ο μεγάλος μηχανισμός, αλλά κυρίως τα έμπειρα χέρια του Βασίλη, έσυραν τον μεγέθους 1 περίπου κιλό σαργό στην παραλία.
Είχε καταπιεί όλο το μεγάλο κομμάτι κοτόπουλου και το 2άρι Aberdeen αγκίστρι βρισκόταν βαθιά στο στομάχι του, δείγμα ότι τα ψάρια άρχισαν να τρώνε με όρεξη.
Το ψάρι πιάστηκε περίπου στα 80 μέτρα απόσταση από την παραλία, στην χρονική στιγμή που τα κύματα άρχισαν να κοπάζουν και δεν ερχόντουσαν πλέον ζωντανά προς τα έξω, αλλά με μορφή βουβού κύματος και έντονη ανακατωσούρα προς κάθε κατεύθυνση.

Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, άλλοι 2 μισόκιλοι σαργοί πιάστηκαν στα καλάμια του Βασίλη, περίπου στην ίδια απόσταση με τον μεγάλο.
Τα ελαφρά καλάμια στην προβλήτα ψάρευαν τώρα χωρίς προβλήματα από τα κύματα, αλλά εκτός από τα μαεστρικά και με χειρουργική ακρίβεια φαγωμένα δολώματα από μικρόψαρα, ή από μεγάλους καθηγητές σαργούς, ψάρι δεν έπιασαν.

Και δεν με έφτανε η ατσιμπιά, άνοιξαν και οι ουρανοί και έριξαν καρεκλοπόδαρα.

Τον κακό μας τον καιρό!!!

Άντε βροχούλα μου να δημιουργήσεις το κατάλληλο περιβάλλον για τους κυρίους καθηγητές και να αρχίσουνε να τρώνε πάλι.

Πέρασε αρκετή ώρα, η βροχή είχε καταλαγιάσει, τα καλάμια ακούνητα, ο καφές είχε φτάσει σχεδόν στον πάτο του θερμός, τα 6 μανταρίνια που έφερα για να μας γλυκάνουν την πίκρα του τσιγάρου είχαν καταναλωθεί άνισα 4 προς 2 από τον ευτραφή φίλο μου και οι ελπίδες για κάτι καλύτερο άρχισαν σιγά σιγά να εξανεμίζονται.
Η κούραση και η νύστα άρχισε να μας καταβάλει και οι αισθήσεις μας να χαλαρώνουν. Τα μάτια άρχισαν να βλέπουν τα σίαλουμ να χτυπιούνται, χωρίς αυτό να συμβαίνει στην πραγματικότητα, φαινόμενο που είναι σύνηθες σε πολύωρα ψαρέματα και η σκέψη για μάζεμα είχε αρχίσει να γίνεται έντονη.

Ποιος όμως μπορεί να χαλαρώνει όταν έχει να κάνει με μια τόσο απρόβλεπτη ερωμένη;

Εκεί που νομίζεις ότι όλα είναι ήσυχα και ήρεμα, σου τα ανατρέπει και επιβεβαιώνει αλλά και τσεκάρει το μεγαλύτερο προσόν που πρέπει να έχει ο εραστής, εν προκειμένω ο ψαράς. Την υπομονή!!

Το ελαφρύ τηλεσκοπικό που ψαρεύει πάνω στο προβλητάκι με βολές παράλληλα με την παραλία έχει πολύ ώρα να κινηθεί, θα έλεγα ότι έχει ξεχαστεί και ψαρεύει μόνο του, μέχρι τη στιγμή που με την άκρη του ματιού μου βλέπω μια ανεπαίσθητη κίνηση του σίαλουμ.
Πλησιάζω το καλάμι, βλέπω την πετονιά να είναι σχεδόν έξω στην παραλία και υποθέτω ότι το κύμα και τα χαλίκια κούνησαν το καλάμι.
Παίρνω λίγο τα μπόσικα και ετοιμάζομε να το μαζέψω, όταν ένα απότομο κατέβασμα και το στρίγκλισμα των φρένων, με φέρνουν σε θέση επιφυλακής.

- Δευτέρωσε μπαγάσα σαργέ να σιγουρευτώ ότι έχεις πιαστεί!!

Το καλάμι ξανά ακούνητο και η πετονιά ελαφρά λασκαρισμένη.
Παίζει με το δόλωμα;
Έχει πιαστεί και δεν κουνιέται;
Αν το τραβήξω, μπορεί να του το πάρω από το στόμα, αν το αφήσω ακόμα λίγο, του δίνω το περιθώριο να το αρπάξει καλά.
Η αδρεναλίνη στα κόκκινα, η κούραση και η νύστα, ως δια μαγείας δεν υπάρχουν ποια.

Η δική μου ικανότητα να καταλάβω σε τι κατάσταση βρίσκεται το δόλωμα στο στόμα του, αντιμέτωπη με τη ζωή του.

Μικρά τραβήγματα μου δείχνουν ότι μέχρι στιγμής έχω κάνει την καλύτερη επιλογή, το ψάρι ασχολείται ακόμα με το δόλωμά μου και ασχολείται πολύ σοβαρά γιατί τα επόμενα δευτερόλεπτα το καλάμι ξαναβουτά βίαια και τα φρένα αρχίζουν πάλι να στριγκλίζουν.

Το ψάρι τραβάει δυνατά και προσπαθεί να πάρει τα μέσα, έχει πιαστεί έξω έξω πάνω στο κύμα που σκάει στην παραλία και θέλει να πάει βαθύτερα να κρυφτεί σε τρύπα, να σωθεί.

Το χέρι του ψαρά πρέπει να γίνει δυναμόμετρο, να καταλάβει τις ανοχές της πετονιάς, τα φρένα πρέπει να ρυθμιστούν ιδανικά έτσι ώστε να μην μπορεί να πάρει εύκολα και πάει σε τρύπα, αλλά και να μην είναι τόσο σκληρά και από την αντίσταση που προβάλει το ψάρι να κοπεί η μικρής διαμέτρου πετονιά, ή το παράμαλλο με την τριβή στα δόντια του.

Όλα λειτούργησαν άψογα και ο άνω του κιλού σαργός κείτονταν στην παραλία, αναθεματίζοντας τον κακό του τον καιρό .

Απίστευτη ικανοποίηση μας κυρίευσε, τόσο από το ψάρι, όσο και από τον τρόπο με τον οποίο εγώ και ο Βασίλης του δώσαμε τον χρόνο να παίξει με το δόλωμα και τελικά να το φάει και να πιαστεί στο αγκίστρι μας.

Η ώρα ήταν περασμένα μεσάνυχτα και οι κουρασμένοι αλλά γεμάτοι ικανοποίηση από την καλή ψαριά ψαράδες, μάζεψαν τα καλάμια και τα λοιπά παρελκόμενα, όπως πάντα με την αίσθηση του ανικανοποίητου όταν τελειώνει μια αλιευτική εξόρμηση όσο πολύωρη κι αν είναι και έκαναν την τελευταία υπόκλιση στη γαλανή.

Σε ευχαριστούμε για τη χαρά που μας έδωσες για μία ακόμα φορά.
Σε ευχαριστούμε που μας έκανες να νιώσουμε σπουδαίοι ψαράδες.
Σε ευχαριστούμε για τον κακό σου τον καιρό που τελικά μας βγήκε σε καλό!!!

"ΕΝΘΕΤΟ"
"Πάνε πολλά χρόνια από τότε που χρησιμοποίησα για πρώτη φορά το κοτόπουλο για δόλωμα. Επιμένω να υποστηρίζω ότι είναι το κορυφαίο για τον σαργό. Το βρίσκεις εύκολα, το διατηρείς εύκολα στο ψυγείο ή την κατάψυξη, το δολώνεις εύκολα με τον τρόπο που φαίνεται στη φωτογραφία, δεν είναι αποκρουστικό για την σύντροφο στο ψυγείο (βλέπε σκουλήκια), δεν βρωμάει και έναντι του αμερικάνικου και του μονοδολιού που είχαμε μαζί μας σε αυτή την ψαρευτική εξόρμηση, έκανε και πάλι θραύση. Όλα τα ψάρια πιάστηκαν με αυτό.

Στο συγκεκριμένο ψάρεμα, χρησιμοποιήσαμε 4 καλάμια στο σύνολο, τα 2 από αυτά 3σπαστα μήκους 4,20μ με action 100-200γρ, στημένα σε όρθιες βάσεις μπηγμένες στην άμμο, μηχανισμούς big pit φορτωμένους με 35αρα monofilament κίτρινου χρώματος για να μπορεί να είναι καλύτερα ορατή το βράδυ, ώστε να μπορούμε οπτικά να ελέγχουμε καλύτερα το πιθανό ξέσυρμα του μολυβιού από τη θαλασσοταραχή. Κλασσική αρματωσιά με συρόμενο 150άρι βαρίδι – χάντρα – στριφτάρι και το παράμαλλο μήκους 60-70cm με καλής ποιότητας 33άρα fluorocarbon πετονιά. Στο ένα καλάμι το αγκίστρι μονό, ενώ στο άλλο δυάγκιστρο tantem.

Τα άλλα 2, τηλεσκοπικά μήκους 3,60 και action 50-100 καλάμια στήθηκαν στο προβλητάκι με τρίποδες, οι μηχανισμοί σειράς 6000, φορτωμένοι με 31άρα πετονιά κίτρινου χρώματος και αρματωσιά την ίδια με τα μεγάλα καλάμια, με τη διαφορά ότι τα μολύβια ήταν 80γρ και το παράμαλλο 28άρι.

Τα αγκίστρια Aberdeen και beak στο δυάγκιστρο, μεγέθους 1 και 2 στο surfcasting καλάμι και beak στα μονάγκιστρα σε μέγεθος 2 για το surfcasting και 3 για τα ελαφρά καλάμια."

Να τα ονομάσω παράδοξα; Να τα ονομάσω ανατρεπτικά; Να τα ονομάσω αφύσικα;
Όπως κι αν τα ονομάσω, είναι τα δολώματα, που χωρίς να μας γεμίζουν το μάτι εκ πρώτης όψεως και ενώ δεν φαίνεται να έχουν κάποια σχέση με τη θάλασσα και τις διατροφικές συνήθειες των ψαριών, αποτελούν εξαιρετικά εδέσματα και όπλο στα χέρια και τα αγκίστρια του ψαρά για καλές ψαριές.
Ένα από αυτά είναι το κρέας γενικότερα, με επικρατέστερο το στήθος του κοτόπουλου.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ
Πάνε περίπου 25 χρόνια, όταν ένας καλός φίλος και εξαίρετος ψαροντουφεκάς μου διηγήθηκε μια ιστορία του, που έμελλε να αλλάξει την μέχρι τότε θεώρησή μου περί καλών δολωμάτων.
Βλέπετε την εποχή εκείνη, δέσποζαν στους χώρους των ψαράδων, η γαρίδα, τα ζυμάρια και τα διαφόρων λογιών ψαροδόλια.
Εγώ εκείνη την περίοδο εκτός των άλλων συνηθισμένων δολωμάτων της εποχής, χρησιμοποιούσα το τυρί edam για το ψάρεμα του σαργού, με πολύ μεγάλη επιτυχία.
Το έκοβα σε κυβάκια και το ψάρευα μόνο στο απίκο, διότι μόνο εκεί μπορούσε να κρατηθεί στο αγκίστρι και να μην φύγει κατά την ρίψη.
Ο φίλος μου λοιπόν ο Γιώργος, μου εξιστόρησε, πως σε μια από τις βουτιές του στο τελευταίο ταξίδι του στη Σύμη αντίκρισε στον βυθό το μεγαλύτερο κοπάδι σαργών που είχε δει ποτέ του.

"Η θάλασσα ασήμισε από τον πάτο μέχρι τα μεσόνερα και τα ψάρια φαινότανε να σβουράνε με μανία γύρω από ένα συγκεκριμένο σημείο.
Πλησιάζω και τι να δω!! Ένας γάιδαρος ψόφιος μέσα στη θάλασσα και οι σαργοί να τον τρώνε χωρίς καν να τρομάξουν από την παρουσία μου."

Αηδιαστικό αλλά και εντυπωσιακό ταυτόχρονα, το αγαπημένο μου ψάρι να τρώει με τέτοια μανία τον γάιδαρο;
Το γεγονός κρατήθηκε στη μνήμη μου και αναβίωσε, όταν σε ένα παραλιακό πάρτι με σουβλάκια και μπύρες, τίποτα δεν τιμούσε τη γαρίδα και το edam, που επέμενα να προσφέρω στα σαργουδάκια παρά το κράξιμο της παρέας που διασκέδαζε.

Τίποτα μέχρι που στο μυαλό μου ήρθε ο γάιδαρος!!!

Τι γάιδαρος τι σουβλάκι σκέφτηκα και εν μέσω χλεύης και πειραγμάτων από την παρέα, δόλωσα και έριξα.
Οι 2 μισόκιλοι σαργοί, που πολύ σύντομα μαγάριζαν με ψαρίλα την ψησταριά, ήταν η απαρχή να ενταχθεί και να αποτελέσει την κύρια προτίμησή μου ως δόλωμα το κρέας.

Κρέας σε πολλές παραλλαγές.
Συκώτι με πολύ αίμα, ψαρονέφρι μαλακό και χωρίς ίνες, καρδιά χοίρου, μπούτι χοιρινό κ.α , μέχρι και φιλέτο μοσχάρι χρησιμοποιούσα βουτηγμένο σε λάδι, σε μουρουνέλαιο, σε άλμη φέτας, σε ζουμί από σαρδέλλες.

Η χλεύη της προβλήτας κατάντησα, μέχρι την χρονική στιγμή βέβαια που έβγαινε το πρώτο ψάρι και η χλεύη γινόταν απορία και η απορία θαυμασμός, όταν ακολουθούσαν κι άλλα και γέμιζα το καλάθι.
Μέσα από τους πολλούς πειραματισμούς, δοκίμασα και το πολύ μαλακό, γλοιώδες και εκ πρώτης όψεως δεύτερης κατηγορίας φτωχικό κοτοπουλάκι.

Έχουμε μπει ήδη στην περίοδο των δολωματάδων και των σκουλικιών, του φαραώ, του αμερικάνου του μονοδολιού και των λοιπών αξιόλογων και πανάκριβων δολωμάτων.
Να υποθέσω ότι στα υπόλοιπα μέρη την Ελλάδας, τα δολώματα αυτά τα χρησιμοποιούσαν από τα παλιά τα χρόνια, ιδιαίτερα τον φαραώ, το μονοδόλι και τη μάνα, που ευδοκιμούν σε άλλα μέρη.
Εδώ στη Ρόδο τα γνωρίσαμε στα μέσα της δεκαετίας του ενενήντα και μπορώ να πω ότι ρίζωσαν καλά στη συνείδηση αλλά και τη τσέπη μας!

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΞΗΓΗΣΗ

Διάβαζα ένα κείμενο του οποίου τα στοιχεία συνέλεξε με μεγάλη επιμέλεια ο Κωστής Μανουράς και παρουσίασε πριν από μερικά χρόνια στο psarema.gr, για το πως λειτουργούν οι τροφικές φερορμόνες στον οργανισμο του ψαριού...
Aυτό εν ολίγης που διάβασα ήταν ότι το ψάρι επειδή διακατέχεται απο ένα πολύ οξύ νευρικό σύστημα , έχει τάση όταν του δημιουργείτε η αίσθηση της πείνας (έκκριση φερορμόνων), να παθαίνει κρίσης φρενίασης και να τρώει οτιδήποτε μπορεί να περιέχει θρεπτικές ουσίες ικανές να του ικανοποιήσουν το αίσθημα της όρεξης.
Αυτό μεταφράζεται ότι το κοτόπουλο όντας κρέας που περιέχει πρωτείνες, σίδηρο, βιταμίνες ομάδας Β και μη-κορεσμένο λίπος κλπ, δηλαδή περιέχει συστατικά που είναι στην βασική διατροφή του ψαριού.
Το οπτικό ερέθισμα του ψαριού σε τέτοιες κρίσεις είναι μειωμένο και λειτουργεί περισσότερο η όσφρηση αλλά κ κάποιες άλλες εξίσου.

O Σαργός και γενικά όλα τα σπαροειδή λόγο της φυσιολογίας του σώματος του και του τρόπου ζωής που κάνει, έχει μεγάλες ανάγκες απο Βιταμίνες τύπου Β που περιέχει θειαμίνη ή ανευρίνη.
Ο Σαργός έχει μεγάλες ανάγκες ιδιαίτερα απο βιταμίνη Β1.

Ονομάζεται και βιταμίνη της όρεξης, γιατί συνδέεται χημικά με την πέψη και την αφομοίωση των τροφών (υδανθράκων-λιπών-πρωτεϊνών) μέσα στο σώμα.
Δρα σαν συνένζυμο βοηθά στην μετατροπή των σύνθετων υδατανθράκων σε γλυκόζη και την διάσπαση της γλυκόζης σε ΑΤΡ και είναι απαραίτητη ακόμη και για τον μεταβολισμό των νευρικών κυττάρων.
Επίσης η Β1 περιέχει Ριβοφλαβίνη, που θεωρείται ότι είναι συστατικό της χρωστικής του αμψιβληστροειδούς των οφθαλμών(και ώς γνωστό ο Σαργός είναι ψάρι με πολύ οξεία όραση.
Επιπλέον ο οργανισμός του Σαργού χρειάζεται την βιταμίνη B6 που η σύσταση της είναι η πυριδοξίνη, η πυριδοξίνη παίρνει μέρος σε μεγάλο αριθμό φυσιολογικών λειτουργιών του οργανισμού και ιδιαίτερα στο μεταβολισμό των πρωτεϊνών (συνδέστε το αυτό με την ανάγκη για πρωτείνη που περιέχει το κοτόπουλο και πως την μεταβολίζει) καθώς οι ανάγκες σε Βιταμίνη Β6 ανεβαίνουν με την λήψη των πρωτεϊνών!

Η Βιταμίνη Β7 (Ινοσιτόλη) την βρίσκουμε εμείς σαν άνθρωποι στον κροκό του αυγού (άρα και στον οργανισμό του κοτόπουλου), στα όσπρια και στα ψάρια, μιας και ο Σαργός αλλά και τα άλλα ψάρια την έχουν ανάγκη για την πέψη.
Το κοτόπουλό επίσης περιέχει βιταμίνη Β9 (φολικό εξύ), το οποίο μετά την απορρόφηση του αλλάζει μορφή με μια σειρά από αναγωγικές αντιδράσεις, οι οποίες απαιτούν νιασίνη και τελικά σχηματίζονται τουλάχιστον 5 μορφές συνενζύμων.

Τα συνένζυμα αυτά είναι υπεύθυνα για εξής σημαντικές λειτουργίες-αντιδράσεις :
Το σχηματισμό των πουρινών και των πυριμιδινών που, με την σειρά τους, απαιτούνται για την σύνθεση των νουκλεϊνικών οξέων DNA και RNA, τα οποία είναι τόσο ζωτικά για τους πυρήνες όλων των κυττάρων του ζώντος οργανισμού.
Αυτή η δράση του φυλλικού οξέος εξηγεί το σημαντικό ρόλο του στη διαίρεση του κυττάρου και στην αναπαραγωγή.
Η μεγάλες ποσότητες φυλλικού οξέος επίσης όσο αφορά την αναπαραγωγή ευθύνονται για την μεγάλη ικανότητα αναπαραγωγής.

Εγώ τι μπορώ να προσθέσω σε αυτή την εκπληκτική έρευνα του Κωστή;

Το μόνο που ξέρω είναι ότι οι σαργοί τρώνε το κοτόπουλο σας τρελοί και είναι το κορυφαίο μακράν δόλωμα για αυτό το ψάρι.

Γιώργος Σάββενας ( Sargomania )

Τι να πούμε και ‘μείς για το Surf casting ! Το ανακαλύψαμε πριν καμιά δεκαετία (και πολύ λέω) με τις πρώτες εισαγωγές των ανάλογων καλαμιών και τα πρώτα σχετικά άρθρα στα περιοδικά μας.

Κείμενο - Φωτογραφίες: Δημήτρης Κοκόζηλας